ู่เฉียนซีตกใจผงะไป “จิ่วเยี่ย นี่เจ้าจะทำอันใด?”
“มีกลีบดอกของผู้พิทักษ์นิรันดร์สี่กลีบ จะสามารถปกป้องซีได้ดีกว่าเดิม! ส่วนตัวข้าไม่จำเป็น หากเมื่อใดที่อยากพบเจ้า ข้าจะมาหา”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ได้! องค์ชายจิ่วเยี่ย เจ้าเก่งกาจ ข้ารู้! หากเจ้าคิดถึงข้า เพียงประเดี๋ยวเดียวเจ้าก็มาหาได้ แล้วข้าล่ะ หากข้าอยากเจอเจ้า ข้าจะทำเช่นไร?”
“กลีบดอกกลีบนี้เจ้าต้องเก็บมันเอาไว้! รอจนกว่าจะหาอีกห้ากลีบเจอครบเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน”
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้เหตุผลเดียว!
จิ่วเยี่ยมีกลีบดอกกลีบหนึ่ง หากต้องประสบพบเจอกับอันตราย สุ่ยจิงอิ๋งก็จะช่วยเขาได้
แม้ว่าจิ่วเยี่ยผู้นี้จะแข็งแกร่งมาก และโอกาสที่เขาเป็นอันตรายจะมีน้อยมากก็ตาม
จิ่วเยี่ยเผยรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นดุจดั่งบุปผาที่บานสะพรั่ง ช่างงดงามยิ่งนัก
“ซีบอกว่า ซีอยากเจอข้าอย่างนั้นเหรอ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ก็ใช่นะสิ! อยากเจอเจ้า มีปัญหาอะไรหรือไม่?”
“ไม่มี ข้าดีใจมาก”
“อือ!” จิ่วเยี่ยกดทับร่างของมู่เฉียนซีลงไป
เดิมทีเสื้อผ้านั้นถูกถอดไปแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับถูกถอดไปจนสิ้นแล้ว สถานที่ที่งดงามปานนี้ ซีที่ทำให้เขาชอบได้มากถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าต้องกระทำเรื่องที่ใกล้ชิดสนิทสนมกันสักหน่อย
.
.
