จิ่วเยี่ยผู้หึงหวงไม่อยากให้คนเกะกะขวางตาเหล่านี้มาวุ่นวายกับมู่เฉียนซี ดังนั้นจึงพามู่เฉียนซีหนีไป
จื่อโยวที่ถูกทอดทิ้งให้งุนงงเพียงลำพัง ในตอนนี้แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว
“เยี่ย เจ้า…เจ้ามันใจร้ายใจดำเกินไปแล้ว!”
“ไร้หัวใจ!”
“……”
เป็นเพราะว่าจิ่วเยี่ยได้จากไปไกลแล้ว จื่อโยวจึงได้สบถคำเหล่านี้ออกมา!
หากจิ่วเยี่ยยังอยู่ คาดว่าเขาต้องหวาดกลัวจิ่วเยี่ยแน่ ๆ!
“เสี่ยวซีเอ๋อร์!” เชียนอ้าวเซี่ยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จนดวงตาแทบจะกลายเป็นสีแดงอยู่แล้ว
“หวงจิ่วเยี่ย ช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว อย่างน้อยก็ควรให้ข้าได้กินของอร่อย ๆ สักมื้อก่อน! ข้าก็ไม่ได้กินมากอะไรสักหน่อย” จวินโม่ซีเองก็โกรธเกรี้ยวจนแทบจะกระอักเลือดออกมาแล้วเช่นกัน
ทุกคนล้วนแต่หมดคำจะพูด เจ้าหมอนี่นะเหรอกินไม่เยอะ ใครจะเชื่อ!
ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวถามว่า “ปกติแล้วเฉียนซีจะไปที่ไหน?”
น่าหลานอวี้กล่าว “ข้าจะรีบส่งคนออกไปตามหาข่าว”
เชียนอ้าวเซี่ยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นแล้ว “ใช่! หวงจิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีไป แต่เราก็ตามหาได้ไม่ใช่เหรอ ตราบใดที่ยังอยู่ในดินแดนสี่ทิศ ข้าไม่เชื่อเด็ดขาดว่าพวกเราจะหาไม่เจอ”
หวงจิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีไปที่ริมทะเลที่ที่ถูกสุ่ยจิงอิ๋งส่งตัวพวกเขาไปในตอนนั้น มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “จิ่วเยี่ย ไปหาเยี่ยเฉียในตอนนี้ เจ้าจะไม่เป็นอะไรแน่นะ?”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้พลางกล่าว “หากซีไม่วางใจ จะตรวจดูข้าอย่างละเอียดอีกทีก็ได้นะ
