”
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าแต่ละครั้งที่นางตรวจร่างกายของเขา จิ่วเยี่ยก็จะถอดเสื้อผ้าเปลือยกาย และเผยรูปร่างอันสมบูรณ์แบบนั้นออกมา อีกทั้งยัง…
หากไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่กินไม่ได้แล้วละก็ นางคงอดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปกัดกินเขาเป็นแน่!
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ข้าอยากไปด้วย”
“อืม!”
เนื่องจากผลลัพธ์ของดอกบัวเงินครามหัวใจทะเลนั้นไม่เลวเลย คำสาปจึงถูกยับยั้งจนคงที่ ดังนั้นจิ่วเยี่ยจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกังวลสิ่งใด
“ตอนนั้นที่ข้าไปที่เกาะเมฆา ข้าจำเส้นทางได้ หอฉงโหลวบนเมฆาสามารถส่งตัวพวกเราไปได้”
จากนั้นมู่เฉียนซีก็เรียกหอฉงโหลวบนเมฆาออกมา ก่อนจะถูกจิ่วเยี่ยอุ้มนางเดินขึ้นไป
ในขณะที่เชียนอ้าวเซี่ยและอื่นตามมาถึง พวกเขาก็เห็นหอฉงโหลวบนเมฆาเพิ่งจะเคลื่อนตัวเข้าสู่ม่านเมฆไป พวกเขาโกรธเกรี้ยวจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่รอมร่อ
“มาช้าไปแล้ว!”
“พวกเขาจะไปที่ใด?”
“เสี่ยวซีเอ๋อร์ รอข้าด้วย!”
ร่างในชุดเขียวพุ่งเข้าไป เป็นจื่อโยวที่ไปขวางหน้าพวกเขาเอาไว้
“ข้ายุ่งจนหัวหมุนแล้ว พวกเจ้ายังมีเวลามาหาเรื่องเช่นนี้อีก”
“เจ้า หัวหน้านักปรุงยาแห่งหอหมอปีศาจ และเจ้า หัวหน้านักพิษ พวกเจ้าคิดว่าหอหมอปีศาจไม่มีเรื่องให้ทำอย่างนั้นเหรอ?”
“รองหัวหน้าหออย่างพวกเจ้าสองคนก็ว่างมากนักหรือไง! เหตุใดถึงไม่เอาเย่เฉินเป็นตัวอย่างบ้าง?”
“เจ้าก็ด้วย หัวหน้าน่าหลาน! ดินแดนสี่ทิศกลายเป็นเช่นนี้แล้ว ยังรอใ
