ห้เจ้าพัฒนาการค้าอยู่นะ!”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “พวกเจ้ารีบไปเถอะ! อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่มีอะไรต้องทำ ข้าตามหาเสี่ยวซีเอ๋อร์เจอแน่”
“องค์รัชทายาทเซี่ย ความมั่นคงของเซี่ยโจวและแดนใต้ มอบให้เป็นหน้าที่ของเจ้าแล้ว เจ้ายังจะบอกว่าตัวเองไม่มีอะไรทำอีกอย่างนั้นเหรอ?”
“ไม่เด็ดขาด! ข้าขอคัดค้าน!” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว
“คัดค้านไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้คนงามอยู่ตรงนี้ นางก็จะพูดกับเจ้าเช่นนี้อยู่ดี! หากคนงามกลับมาแล้วเห็นทุกอย่างกลับสู่ความปกติ นางจะต้องดีใจมากแน่นอน” จื่อโยวกล่าว
เมื่อคิด ๆ ดูแล้ว ที่จื่อโยวกล่าวมาก็ถูก!
หลังจากที่พวกเขาถูกจื่อโยวสั่งสอนไป ในที่สุดพวกเขาก็เชื่อฟังแต่โดยดี
พวกเขาทำได้เพียงแค่ส่งเสียงฮึดฮัดออกทางจมูกด้วยความไม่พอใจ ในเมื่อจะต้องขมขื่น ก็ต้องขมขื่นไปด้วยกัน!
มู่เฉียนซีไม่รู้ว่าเหล่าบรรดาสหายของตนเองนั้นถูกจื่อโยวจัดการเช่นไร ในตอนนี้พวกเขาได้ย่างกรายขึ้นไปบนเกาะเมฆาแล้ว
ในตอนเกิดศึกครั้งใหญ่ คนของเผ่าวิญญาณร้ายทั้งหมดในเกาะเมฆาต่างก็เคลื่อนไหว แต่ก็มีคนบางส่วนที่กำลังความแข็งแกร่งไม่เพียงพอ จึงถูกให้เฝ้าอยู่บนเกาะแห่งนี้
พวกเขารู้ว่าพวกเขาพ่ายแพ้แล้ว!
ทว่า เกาะเมฆานั้นแอบซ่อนตัวอย่างลึกลับมาโดยตลอด ไม่มีผู้อื่นย่างกรายเข้ามาได้!
และในขณะที่ท้องฟ้ามืดครึ้มลงนั้น พวกเขาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้น!
พวกเขาเห็นร่างของคนผู้หนึ่งที่ดุจดั่งเทพมาร และร่างของหญิงสาวชุดม่วงผู้หนึ่ง
