รวะท่านอาจารย์!”
ภิกษุสีทองผู้นี้มีชื่อว่าต้าจู๋ เขากล่าวขึ้นว่า “เด็กน้อยผู้นี้ ข้าจะพาเขากลับไป!”
เผชิญหน้ากับพระอาจารย์เช่นนี้ หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินก็ไม่ปฏิเสธได้
และแล้วร่างของอินรั่วเฉินก็ถูกพระอาจารย์รับไป นี่อาจจะเป็นความโชคดีของเขาก็ได้
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นว่า “ไม่ได้! ท่านเป็นใคร ข้าจะยอมให้คนแปลกหน้าเอาร่างของอินรั่วเฉินไปได้ยังไง?”
หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินยอม แต่มู่เฉียนซีกลับไม่ยอม
ภิกษุต้าจู๋กล่าว “หากประสกยังอยากจะเจอเขาอีกครั้ง ก็ควรจะให้อาตมานำร่างของเขาไป!”
“ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? เขา…เขาไม่ได้…”
ภิกษุรูปนี้ยกมือประสานพลางกล่าวว่า “เรื่องนี้เป็นความลับสวรรค์!”
การแสร้งทำท่าทางลึกลับเช่นนี้ ทำให้มู่เฉียนซีนึกถึงอินรั่วเฉินขึ้นมา นางจึงพึมพำว่า
“หลอกลวง!”
ทว่า หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินกลับรู้สึกตื่นเต้น และกล่าวว่า “จริงเหรอขอรับท่านอาจารย์!”
“เป็นภิกษุมิอาจปดได้!” ภิกษุต้าจู๋กล่าว
“แม่นางมู่ ท่านอาจารย์ไม่มีทางโกหกพวกเราแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าว “เป็นภิกษุไม่อาจปดได้อย่างนั้นเหรอ อินรั่วเฉินเป็นถึงโอรสศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็หลอกลวงข้าจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว”
บางทีอินรั่วเฉินอาจจะรอดก็ได้ แต่มู่เฉียนซีไม่วางใจ
หากภิกษุผู้นี้เอาร่างของอินรั่วเฉินไปทำเรื่องร้าย ๆ ขึ้นมา จะทำเช่นไรล่ะ?
เป็นพระอาจารย์แล้วอย่างไร นางไม่ได้เชื่อใจเขาง่าย ๆ เหมือนกับหัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินหรอกน
