ามรู้สึกอันบ้าคลั่งเช่นนี้ มันคือสิ่งใดกันแน่
เขาเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง เป็นกระบี่ที่ทำได้เพียงแค่สังหาร จะมีอารมณ์และความรู้สึกเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า
“อินรั่วเฉิน เจ้า…ตกลงเจ้าทำอะไรกันแน่?” พิฆาตวิญญาณคิดด้วยความสับสน
ในขณะที่พิฆาตวิญญาณกำลังกระวนกระวายใจอยู่นั้น มู่เฉียนซีก็ปรุงยาออกมาได้แล้ว และฉีดเข้าที่แขนของจิ่วเยี่ยทันที
หากมันได้ผลก็ดีสิ!
ในขณะที่ยาถูกฉีดเข้าที่แขนของจิ่วเยี่ย ดวงตาสีฟ้าอันลึกล้ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังบ้าคลั่งคู่นั้นก็ลืมขึ้น พร้อมกับแผ่กลิ่นอายที่แสนอันตรายออกมา
เขามองไปที่มู่เฉียนซี นี่คือเขา!
ต้องเป็นเขา!
เอาแต่ใจตัวเอง ใช้อำนาจบาตรใหญ่ และเต็มไปด้วยแรงปรารถนา!
ตุบ! จิ่วเยี่ยลงมือดึงร่างของมู่เฉียนซีลงมาประกบกับร่างของเขา
เขาพลิกตัวกักขังร่างของมู่เฉียนซีเอาไว้ ทำให้มู่เฉียนซีไม่อาจขยับเขยื้อนได้
“นายท่าน!” ในขณะที่มู่เฉียนซีได้รับการคุกคามนั้น การตอบสนองแรกของมังกรวารีก็คือการลงมือ
มู่เฉียนซีกล่าว “มังกรวารี ถอยไป! ไม่ต้องสนใจข้า!”
“หากข้าเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ พวกเจ้าก็หาเจ้านายคนใหม่เถอะ! ข้าไม่สามารถอยู่ทำให้พลังของพวกเจ้าฟื้นฟูกลับมาในระดับสูงสุดได้แล้ว”
“ขอรับ! นายท่าน!” ดวงตาสีฟ้าวารีคู่นั้นยิ่งเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดมังกรวารีก็ค่อย ๆ ถอยออกไป
พิฆาตวิญญาณกล่าว “มังกรวารี ไม่ทันแล้ว เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่!”
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าตกลงเจ้ามันจงรักภั
