านแม้แต่น้อย
นี่เป็นความแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว!
“มังกรวารี ครั้งก่อนเจ้าช่วยปิดผนึกคำสาปของจิ่วเยี่ยได้ ครั้งนี้เจ้าทำได้หรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“ครั้งก่อนที่คำสาปกำเริบ มันถูกดึงดูดออกมาเพราะคัมภีร์หมื่นคำสาป มังกรวารีสามารถปิดผนึกได้ แต่ครั้งนี้เป็นการกำเริบในรอบปี ไม่มีใครสามารถขวางได้!”
“นอกจากพลังต้านสวรรค์เท่านั้นที่จะทำได้ เขาสามารถยืนหยัดมาได้นานถึงเพียงนี้ อันที่จริงก็นับว่าต้านสวรรค์มากแล้ว แต่ตอนนี้คาดว่าเขาคงมาถึงขีดจำกัดแล้ว”
“มังกรวารีไร้ความสามารถ ทำให้นายท่านผิดหวังแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าลุกขึ้นก่อนเถอะ!”
“ขอรับ! นายท่าน!”
มังกรวารียืนอยู่ตรงหน้ามู่เฉียนซีอย่างสงบนิ่ง พลางมองไปที่สีหน้าอันเป็นกังวลของนาง ดวงตาสีฟ้าวารีคู่นั้นก็เคร่งขรึมไปเล็กน้อย
มังกรวารีช่วยไม่ได้ มู่เฉียนซีจึงทำได้เพียงแค่ต้องลงมือปรุงยา
ทว่า มันจะได้ผลมากเพียงใดกันเล่า!
เวลาผ่านไปเร็วมาก ตอนนี้พิฆาตวิญญาณไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“มังกรวารี หากเกิดอะไรขึ้นกับแมวน้อย ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทำเช่นไร”
“ปล่อยข้าซะเถอะ ให้ข้าฆ่าเขา!”
“……”
มีเรื่องบางเรื่องที่ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้พิฆาตวิญญาณหงุดหงิดใจมากขึ้น
กว่าจะได้เจอแมวน้อยผู้ที่น่าสนใจถึงเพียงนี้ได้มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย หากไม่อาจเห็นหน้านางได้ตลอดไป ทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ก็ล้วนแต่ต้องแปดเปื้อนไปด้วยเลือด
อารมณ์และคว
