หายนะที่ทำลายล้างดินแดนสี่ทิศในครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะหยุดลงชั่วคราว
ไม่เพียงแต่เซี่ยโจวเท่านั้นที่สงบลง แดนตะวันออกก็สงบลงแล้วเช่นกัน
ซวนหยวนชิงอวิ๋นได้รับบาดเจ็บสาหัส “องค์ชายซวนหยวน รีบรักษาอาการบาดเจ็บเถอะพ่ะย่ะค่ะ!” มู่เอ้อร์กล่าว
ต้องยอมรับในความแข็งแกร่งของเขาจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะการสนับสนุนขององค์ชายซวนหยวนแล้วละก็ พวกเขาต้องแย่เป็นแน่ และไม่มีทางยืนหยัดได้ถึงตอนนี้แน่นอน
ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าว “แม้ว่าศึกรบจะหยุดลงแล้ว แต่ข้ายังเป็นห่วงเฉียนซีอยู่ดี ต้องรีบเดินทางไปแดนเหนือให้เร็วที่สุด”
“พ่ะย่ะค่ะ!” พวกเขาเองก็เป็นห่วงท่านผู้นำตระกูลเช่นกัน
“นายท่าน!” ณ แดนเหนือ ทันทีที่ศึกจบลง เซียวเหยาก็รีบมุ่งหน้าไปที่ใจกลางศึกใหญ่ทันที
“รั่วเฉิน!”
จู่ ๆ ลูกประคำของหัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินที่เฝ้าประจำการอยู่แดนตะวันตกก็ได้กลายเป็นผุยผง ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกร้อนอกร้อนใจดั่งมีไฟสุม
ทุกคนล้วนแต่รีบมุ่งหน้าไปยังใจกลางศึกรบทันที
ทว่า ณ ตอนนี้ ที่แห่งนี้กลับน่าสะพรึงกลัวกว่าตอนที่รับมือกับเยี่ยเฉียมาก
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวนี้ จิ่วเยี่ยเป็นคนแผ่ซ่านมันออกมา
พิฆาตวิญญาณใช้ร่างของมู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “เป็นอะไรไปล่ะ? จะลงมืออย่างนั้นเหรอ?”
จิ่วเยี่ยจะลงมือจริง ๆ แล้ว
พลังอันมืดฟ้ามัวดินปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ทุกคนที่กำลังมุ่งหน้ามา ณ ที่แห่งนี้ต่างรู้สึกหวาดผวาเป็นอย่างยิ่ง
“พลังอันชั่วร้ายนั่นหยุ
