่โกรธเกรี้ยวเท่านั้น แต่ยังรู้สึกหงุดหงิดใจอีกด้วย
เห็นชายผู้นั้นใกล้ชิดกับแมวน้อยผู้ที่เขาต้องตา และจะกินแมวน้อยของเขาเช่นนี้ ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้น
จำเป็นต้องฆ่าชายผู้นั้น แมวน้อยของเขา มีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถรังแกได้!
แต่สุดท้ายก็จนปัญญา เพราะมีสองตัวนี้คอยขัดขวางเขาเอาไว้
ทันทีที่การจูบอันบ้าคลั่งจบลง ภายใต้กลิ่นคาวเลือดที่กลบปากของมู่เฉียนซี ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะได้สติขึ้นมาเล็กน้อย
นิ้วมืออันเรียวยาวของเขาสัมผัสลงบนใบหน้าของมู่เฉียนซี และมองมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้ง
สายตาคู่นี้เต็มไปด้วยความคิดถึงและอาลัยอาวรณ์ ทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกตกใจมาก
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “จิ่วเยี่ย!”
พรวด! จิ่วเยี่ยกระอักเลือดสีดำคำโตออกมา
เขากล่าวเสียงต่ำว่า “ซี ข้าจะบังคับฝืนให้ตัวเองตกอยู่ในอาการหลับใหล ข้าทำร้ายเจ้าไม่ได้ ข้าไม่อาจทำร้ายเจ้าได้”
อักขระสาปสีดำถูกจิ่วเยี่ยยับยั้งเอาไว้ได้ แต่เขากำลังกระอักเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง!
.
.
