ก็ได้รับพลังของเจ้ามาด้วย ตอนนี้ข้าแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว ข้าต้องทำได้แน่นอน”
พิฆาตวิญญาณกล่าวเย้ยหยัน “สวะไร้ประโยชน์ ต่อให้เจ้าได้พลังของข้าไป เจ้าก็ยังคงเป็นสวะไร้ประโยชน์อยู่วันยังค่ำ!”
ตูม!
มังกรเพลิงและฝักกระบี่ได้ต่อสู้กันกับพิฆาตวิญญาณกลางอากาศ จิตสังหารอันกระหายเลือดและพลังธาตุอัคคีอันทำลายล้างปะทุขึ้นอย่างดุเดือด
ขณะที่มู่เฉียนซีกลับกอดจิ่วเยี่ยเอาไว้แน่น “จิ่วเยี่ย…”
“ยา ข้าจะช่วยเจ้ายับยั้ง…อือ…”
จิ่วเยี่ยกดทับร่างของมู่เฉียนซีให้นอนราบลงบนพื้นดิน เขากัดนางอย่างเหี้ยมโหด พัวพันนางไม่ยอมปล่อย
เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของมู่เฉียนซีที่พยายามขัดขืนจิ่วเยี่ยนั้นไม่มีประโยชน์เลย ทำได้เพียงแค่ให้เขากระทำอย่างเหิมเกริมเช่นนี้ต่อไป
มู่เฉียนซีรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลอยู่ปาก
พิฆาตวิญญาณเห็นภาพนี้เข้า ดวงตาอันกระหายเลือดคู่นั้นพลันดุดันขึ้นทันที
“พวกเจ้าหยุดได้แล้ว แมวน้อยถูกตัวประหลาดนั่นรังแกแล้ว”
มังกรเพลิงรู้สึกเจ็บ เขากล่าว “แต่นายท่านต้องการให้ข้าจัดการกับเจ้าก่อน!”
“แต่ตอนนี้นางจะถูกกินแล้ว เจ้ามันโง่เขลายิ่งนัก”
พิฆาตวิญญาณต้องการจะพุ่งไปที่มู่เฉียนซี แต่ยังคงถูกมังกรเพลิงกับฝักกระบี่ขวางเอาไว้
“ไม่ได้! ข้าไม่ให้เจ้าเข้าใกล้นายท่านเป็นอันขาด”
“พวกเจ้ามันรนหาที่ตายกันชัด ๆ พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทำลายพวกเจ้าจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?”
พิฆาตวิญญาณโกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว ไม่เพียงแต
