เจ้าไปฆ่าเยี่ยเฉียจะดีเสียกว่า” มู่เฉียนซีกล่าว
“แมวน้อย เจ้ากำลังเป็นห่วงสุนัขหมาป่าจอมกัดเก่งผู้นั้น ก็ได้ ข้าจะฆ่าพวกเขาให้สิ้น” พิฆาตวิญญาณกล่าวเสียงขรึม
ร่างของมู่เฉียนซีถูกพิฆาตวิญญาณควบคุม คมกระบี่ตัดผ่านอากาศพุ่งไปที่เยี่ยเฉีย
ตูม!
เยี่ยเฉียหลบหลีก เขามองไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวเย้ยหยันว่า “ไหนบอกว่าวิญญาณลิขิตสวรรค์ได้ถูกกำหนดให้เป็นเจ้านายของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์ยังไงล่ะ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะถูกกระบี่ควบคุมได้เช่นนี้”
“ขยะเช่นเจ้า ต่อให้เอามาถวายให้ข้า ข้าก็ไม่อยากจะควบคุม! ใครใช้ให้แมวน้อยของข้าทำให้ข้าต้องตาได้เช่นนี้กันเล่า”
คำพูดนี้ออกมาจากปากของมู่เฉียนซี
เป็นเสียงของมู่เฉียนซี แต่กลับเป็นน้ำเสียงที่แหบแห้งและกระหายเลือดมาก
พิฆาตวิญญาณเข้าข้างคนของตัวเองมาก ของของเขา หากผู้ใดกล้ากล่าววาจาไม่ดีใส่แม้แต่คำเดียว นับว่าคนผู้นั้นรนหาที่ตาย!
ดังนั้น จิตสังหารที่พิฆาตวิญญาณแผ่ซ่านออกมาบีบคั้นเยี่ยเฉียนั้นจึงน่าสะพรึงกลัวมาก!
“ซี!” กลิ่นอายของจิ่วเยี่ยนั้นก็น่ากลัวมากเช่น
แต่ตอนนี้เขากลับไม่อาจลงมือกับมู่เฉียนซีได้
แม้แต่จะทำให้นางบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย เขาก็ทำนางไม่ลง!
ผลสุดท้าย ทั้งสองก็พร้อมใจกันกำจัดเยี่ยเฉีย
เยี่ยเฉียต้องพบกับโศกนาฏกรรมเสียแล้ว สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนจนน่ากลัว!
หากเป็นร่างจริงของเขา การเผชิญหน้ากับผู้โหดร้ายสองคนนี้ก็ยังสามารถต้านทานได้ แต่ตอนนี
