“เจ้า…” หมิงจีมองหวงจิ่วเยี่ยด้วยสภาพที่จนตรอก
ต่อสู้กันจนถึงขั้นนี้แล้ว แต่จิ่วเยี่ยยังคงไม่เป็นอะไร ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก!
“ข้าประเมินเจ้าต่ำเกินไปแล้วจริง ๆ องค์ชายจิ่วเยี่ย”
ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยเต็มไปด้วยจิตสังหาร อีกด้านหนึ่งยังมีผู้ที่อันตรายยิ่งกว่าอีกคน ต้องรีบกำจัดหมิงจีโดยเร็ว
หมิงจีหัวเราะขึ้นอย่างชั่วร้าย ก่อนจะกล่าวว่า “องค์ชายจิ่วเยี่ย ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะลากคนสำคัญที่สุดของเจ้าให้ตายไปพร้อมกับข้า เช่นนี้ต่างหากเล่าที่น่าสนใจ เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
หมิงจีพุ่งไปที่มู่เฉียนซีอย่างเร็ว
“เจ้ากล้ารึ!” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หมิงจีลงมือโจมตีอย่างไม่ลังเล!
จิ่วเยี่ยจะเข้าไปขวาง แต่เมื่อเขาเข้าไปใกล้นางมากเท่าไหร่ ก็พบว่าตนเองเริ่มควบคุมคำสาปไว้ไม่ได้มาดเท่านั้น
ร่างของเขาชะงักกลางอากาศ และกลีบดอกบัวดอกหนึ่งก็ลอยออกไป
“สุ่ยจิงอิ๋ง ไปขวางนางให้ข้า!”
ตูม! หมิงจีในฐานะที่เป็นจ้าวแห่งแดนนรก พลังของนางนั้นน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
พลังของนางเพียงพอที่จะทำให้แดนเหนือพังทลายหายไปได้เลย
มู่เฉียนซีปลดปล่อยทุกอย่างออกมาใช้ นางกล่าว “สุ่ยจิงอิ๋ง รบกวนเจ้าแล้ว! ขวางหมิงจีเอาไว้!”
ตูม!
เสียงดังสนั่นสะเทือนฟ้าสะเทือนดินขึ้น ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศถูกพลังแห่งมิติสีฟ้าอ่อนครอบคลุมไว้
ร่างของหมิงจีแตกสลายไป นางทำลายตัวเอง เหลือแต่ดวงวิญญาณที่ต้องการจะหลบหนี แต่ก็ถูกพลังอันแข็ง
