หมดแรงลงเรื่อย ๆ แล้ว
ฉึก! กระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์แทงทะลุร่างของเยี่ยเฉีย!
ปัง! พลังของจิ่วเยี่ยโจมตีจนแขนข้างหนึ่งของเยี่ยเฉียแตกสลายไป
อ๊า ๆ ๆ! เยี่ยเฉียส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“พวกเจ้ามันรนหาที่ตาย!”
พลังแห่งวิญญาณร้ายอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นดุจดั่งพายุพัดกระโชกไปที่พิฆาตวิญญาณและจิ่วเยี่ย!
ปัง! พิฆาตวิญญาณเคลื่อนตัวหลบหลีก แต่หน้ากากบนใบหน้าของเขากลับถูกพลังนี้กัดกร่อนไป
เมื่อหน้ากากอำพรางใบหน้าสลายหายไป ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบนั้นก็ปรากฏออกมาให้เห็น มู่เฉียนซีตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นทันใด
ใบหน้าอันบริสุทธิ์ผุดผ่องบวกกับดวงตาสีแดงโลหิตอันโหดร้ายที่เต็มไปด้วยจิตสังหารคู่นั้น แม้ว่ามันจะดูกลมกลืนกัน แต่ก็น่าแปลกประหลาดยิ่งนัก
เมื่อได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากเช่นนี้แล้ว มู่เฉียนซีก็เอ่ยปากอุทานออกมาว่า “อินรั่วเฉิน!”
นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นอินรั่วเฉิน!
“ท่านโอรสศักดิ์สิทธิ์!”
“พระเจ้าช่วย! ชายชุดสีแดงโลหิตผู้นั้น เหตุใดถึงได้กลายเป็นท่านโอรสศักดิ์สิทธิ์ไปได้ล่ะ!”
“……”
คนอื่น ๆ ต่างก็สังเกตเห็นแล้ว และพวกเขาต่างก็เผยสีหน้าอันเหลือเชื่อออกมา!
ชายผู้นี้กับท่านโอรสศักดิ์สิทธิ์มีนิสัยที่ต่างขั้วกันมาก แต่ใบหน้านั้นกลับเหมือนกันราวกับเป็นคนคนเดียวกันก็มิปาน
ปลายนิ้วมือของพิฆาตวิญญาณยกขึ้นมาสัมผัสผิวหน้า เขายิ้มพลางกล่าวว่า “นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกแมวน้อยจับได้เสียแล้ว! แต่เรื่องมาถึงขั้
