นนี้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นใดที่ต้องปิดบังอีกต่อไป”
มู่เฉียนซีมองพิฆาตวิญญาณด้วยสายตาอันลึกซึ้งพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่อินรั่วเฉิน เจ้าคือพิฆาตวิญญาณ”
ร่างเดียวกัน แต่ไม่ใช่คนคนเดียวกันแน่นอน!
ต่อให้อินรั่วเฉินจะเสแสร้งแกล้งทำเก่งกาจเพียงใด แต่ก็ไม่มีทางที่นางจะดูไม่ออก
พิฆาตวิญญาณยิ้มพลางกล่าวว่า “สมกับที่เป็นแมวน้อยของข้าจริง ๆ มองแค่แวบเดียวก็ดูออกแล้ว ข้าไม่ใช่ภิกษุน่าเบื่อผู้นั้น!”
เขายิ้มให้เยี่ยเฉียและจิ่วเยี่ย พลางกล่าวว่า “พวกเจ้าสองคนค่อย ๆ เล่นสนุกกันไปเถอะนะ! ข้าว่าข้าเล่นกับแมวน้อยยังน่าสนใจกว่าเล่นกับพวกเจ้ามาก!”
เมื่อครู่เขาเพิ่งจะร่วมต่อสู้กับจิ่วเยี่ยและเยี่ยเฉีย ทว่าตอนนี้กลับพลันเปลี่ยนเป็นกระบี่ที่ห่อหุ้มไปด้วยเปลวไฟเล่มหนึ่ง และพุ่งไปที่มู่เฉียนซีแล้ว
จิ่วเยี่ยรับรู้ได้ถึงอันตราย ต้องการจะเข้าไปขวางพิฆาตวิญญาณ!
แต่เยี่ยเฉียกลับขวางเขาเอาไว้เสียก่อน “ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เปลวไฟของกระบี่มังกรเพลิงสามารถเผาทำลายทุกอย่างได้!
ทว่า กระบี่เล่มนี้กลับไม่ทำร้ายมู่เฉียนซี อีกทั้งยังถูกมู่เฉียนซีจับคว้าเอาไว้ได้อีกด้วย น้ำเสียงอันยั่วยวนและอันตรายนั้นของพิฆาตวิญญาณดังก้องขึ้นในหูของมู่เฉียนซี “แมวน้อย ข้ามาแล้ว!”
.
