คุ้นเคยร่างหนึ่งขึ้น!
“ฮ่า ๆ ๆ! ในที่สุด ข้า เยี่ยเฉียก็หลุดพ้นมาจากสถานที่เลวร้ายนั่นได้เสียที ฮ่า ๆ ๆ!”
“ท่านเทพมาร!”
“คาราวะท่านเทพมาร!”
“……”
ในขณะที่เยี่ยเฉียปรากฏตัวขึ้นนั้น คนของเผ่าวิญญาณร้ายเหล่านั้นต่างก็หมอบลงกับพื้น
เขาคือท่านเทพมารของพวกเขา พวกเขาเคารพ นับถือ และเลื่อมใสมาก!
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงขรึมว่า “ทำมาตั้งมากมาย แต่สุดท้ายก็ขวางไม่ให้เจ้าหมอนี่ออกมาไม่ได้”
อาถิงกล่าว “ใช่ว่าจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป เจ้าไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าพลังของเขาอ่อนแอลงมาก นี่ไม่ใช่ร่างจริงของเขา”
“ถึงกระนั้นก็ยากที่จะรับมือได้เหมือนกัน คงทำได้แค่สู้สุดใจแล้วล่ะ!”
เยี่ยเฉียลอยตัวอยู่กลางอากาศ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “จัดการพวกมดปลวกเหล่านี้ไปให้สิ้นซากเสียที ขวางหูขวางตายิ่งนัก!”
คนของเผ่าวิญญาณร้ายเหล่านั้นตอบรับอย่างพร้อมเพรียง “ขอรับ!”
การปรากฏตัวของเยี่ยเฉียทำให้คนของเผ่าวิญญาณร้ายฮึกเหิมมีกำลังในการต่อสู้อันแรงกล้าขึ้น!
“จักรพรรดินีน้อย เจ้าช่างเกะกะขวางหูขวางตายิ่งนัก!”
ทันทีที่เยี่ยเฉียโบกมือ ลั่วเหมี่ยวก็ร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ มุมปากปรากฏรอยเลือดไหลเป็นทาง
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้งว่า “พี่สาวมู่ รีบหนีไป…รีบหนีไปเร็วเข้า…”
อันตรายที่แท้จริงได้มาถึงแล้ว!
แม้แต่ผู้พิทักษ์ปกป้องดินแดนเองก็เผยสีหน้าเคร่งเครียดออกมา เขาพุ่งไปที่เยี่ยเฉียโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น
“เจ้ามันเป็นเดรัจฉ
