“ก็ได้ ๆ!”
น่าหลานอวี้เดินเข้ามาและกล่าวว่า “เซี่ย เจ้าสงบจิตสงบใจหน่อยเถอะ เฉียนซีนางเหนื่อยมามากแล้ว”
ตั้งแต่แดนเหนือจนถึงแดนตะวันตก มาต่อที่แดนตะวันออก จากนั้นก็มาแดนใต้เซี่ยโจว เขายังไม่เห็นนางได้พักเลย
แม้ว่าใบหน้าของนางจะไม่ได้เผยความเหน็ดเหนื่อยออกมา แต่เขาก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้
เชียนอ้าวเซี่ยก็รู้ตัวว่าตัวเองควรพอได้แล้ว ที่เขาตามเกาะติดนางมากเกินไปเช่นนี้ ก็เป็นเพราะว่าเขาคิดถึงเสี่ยวซีเอ๋อร์มากเหลือเกิน
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “อวี้ นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนพวกนั้นเป็นใครกัน?”
หลังจากที่น่าหลานอวี้เล่าจบ สีหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยก็เคร่งขรึมขึ้น จะปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด
นิรันดร์ใช้สมุนไพรวิญญาณทั้งหมดจนหมดสิ้นแล้ว มู่เฉียนซีกำลังให้คนไปเสาะหารวบรวมสมุนไพรวิญญาณมา สมุนไพรวิญญาณที่มีอยู่ในตอนนี้ เพียงพอที่จะรับมือได้แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น
นิรันดร์กล่าว “แม่ยอดดวงใจ เผ่าวิญญาณร้ายเป็นเผ่าเล็ก ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในสายตาผู้คนเผ่าหนึ่งในยุคโบราณ แต่สำหรับดินแดนสี่ทิศแล้ว นับว่าเป็นหายนะของดินแดนสี่ทิศเลยก็ว่าได้! หากเจ้าสามารถขวางเผ่าวิญญาณร้ายได้ก็ขอให้เจ้าทำอย่างสุดความสามารถ แต่หากว่ามีอันตรายขึ้นแล้วละก็ ให้สุ่ยจิงอิ๋งส่งตัวเจ้าหนีไป”
เยี่ยเฉียใช้มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพผู้พิทักษ์นิรันดริ์ปิดผนึกดินแดนสี่ทิศเอาไว้ ไม่มีผู้ใดออกไปได้ และไม่มีผู้ใดย่างกรายเข้ามาได้
