แค้น “นายท่าน เรามาเฆี่ยนตีศพนี่กันเถอะ!”
“ฉีกเนื้อหนังมังสาของมันออกมา!”
“สับเนื้อหั่นเป็นชิ้น ๆ!”
แต่ละคนต่างเสนอความคิดเห็นอันโหดร้ายออกมา เจ้าหมอนี่ทำให้หัวหน้าตำหนักเป่ยหานบาดเจ็บถึงเพียงนั้น อีกทั้งยังยั่วยุล่อหลอกให้มู่เฉียนซีตามไปในสถานที่ที่อันตรายเช่นนั้นอีก ต่อให้เอาแส้เฆี่ยนตีศพนี้เป็นร้อย ๆ ปีมันก็ไม่เพียงพอ
มู่เฉียนซีส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่! ข้าต้องการให้ศพนี้ฟื้นสภาพกลับมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด สมบูรณ์อย่างไร้ที่ติ”
ทว่า สายตาของมู่เฉียนซีนั้นเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง
นางเห็นร่างของเจ้าหมอนี่แล้ว ก็แทบอยากจะเอามีดสับเนื้อเขาออกมาเป็นหมื่น ๆ ชิ้น แต่นางจำใจไม่อาจทำเช่นนั้นได้
บางทีหากศพร่างนี้ยังอยู่ดี เมื่อถึงเวลานั้นแล้วอาจจะมีวิธีเอาเป่ยกงจั๋วยัดเข้าร่างนี้ได้ก็ได้
และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดนั่นก็คือเอาเสี่ยวไป๋เข้าร่างนี้
แม้ว่ามันจะไม่ดี แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
มู่เฉียนซีกล่าว “กลับหอหมอปีศาจ ระวังตัวด้วย! และตรวจสอบหาสาเหตุเรื่องค่ายกลส่งตัวระยะไกลให้กระจ่าง”
“ขอรับ!”
ทันทีที่กลับมาถึงหอหมอปีศาจ มู่เฉียนซีก็เก็บตัวอยู่ในห้องปรุงยา
เวลาสามวันผ่านไป ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ปรุงยาออกมาได้สำเร็จ จากนั้นนางก็เอายาที่ปรุงได้เทลงในถังแก้วผลึกใส!
“เด็ก ๆ! จับเจ้าหมอนี่โยนเข้าไปแช่ในถัง”
ตูม!
ร่างของเป่ยกงจั๋วถูกโยนเข้าไปในถัง และถูกปิดผนึกลง!
แม้ว่านางจะฟื้นฟูสภาพร่างกายของเป่ยกงจั๋วเ
