“ไสหัวออกไปจากร่างของเสี่ยวไป๋เดี๋ยวนี้” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงขรึม
“แต่ร่างของข้ามันพังลงไปแล้ว หากไม่ใช้ร่างกายสำรองนี้แล้ว จะให้ข้าทำเช่นไรล่ะ?”
เป่ยกงจั๋วเอามือไปจับกระบี่ของมู่เฉียนซี คมกระบี่กรีดมือของเขา เลือดสีแดงสดไหลหยดลงมา
เป่ยกงจั๋วกล่าว “แทงตรงนี้ ทำลายร่างกายนี้ เช่นนี้เจ้าก็จะสามารถฆ่าข้าได้จริง ๆ แล้ว”
“เป่ยกงจั๋ว เสี่ยวไป๋เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?” มือของมู่เฉียนซีสั่นเทา
“ฮ่า ๆ ๆ! วิญญาณของเขาดับสูญไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายนี้เป็นของข้าแล้ว”
“เจ้า…”
มู่เฉียนซีโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง ทันทีที่ข้อมือของนางขยับ เลือดในมือของเป่ยกงจั๋วก็ไหลออกมามากขึ้น
ทว่า นี่คือร่างของเสี่ยวไป๋!
เป่ยกงจั๋วยิ้มอย่างหยอกล้อพลางกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าอาลัยอาวรณ์ฆ่าข้าไม่ลง เช่นนั้นก็เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน”
กล่าวจบ เป่ยกงจั๋วก็เคลื่อนตัวพุ่งไปที่ค่ายกลส่งตัวระยะไกลทันที!
มู่เฉียนซีตะโกนลั่น “ชิงอิ่ง ขวางเขาเอาไว้! จะปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด”
ปัง!
เป่ยกงจั๋วไม่ตอบโต้ ในทางกลับกันเขายังเผยจุดอ่อนที่สุดออกมาอีกด้วย
“เจ้าอยากฆ่าก็ฆ่าสิ! อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่ร่างของข้าอยู่แล้ว!”
ชิงอิ่งย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่ามู่เฉียนซีใส่ใจกู้ไป๋อีเป็นพิเศษ เขาจึงทำได้เพียงแค่ยั้งมือ
“ฮ่า ๆ ๆ!” เป่ยกงจั๋วหัวเราะด้วยความสะใจ
“เช่นนั้น ข้าขอตัวล่ะ!”
“ถ้าหากว่าเจ้าไม่สบายใจก็ตามข้ามาได้นะ! แต่หากเจ้าตามมาแล้วละก็ ข้าไม่รับประก
