นึ่งจี้ไปที่หน้าอกของเป่ยกงจั๋ว “ซีเอ๋อร์ ฆ่าเขาซะ! ปล่อยเอาไว้ก็มีแต่ปัญหาไม่รู้จบ!”
เป่ยกงจั๋วยิ้มพลางกล่าวว่า “นั่นนะสิ! รีบฆ่าข้าเร็วเข้าสิ! หากพวกเจ้าไม่ฆ่าข้า เกรงว่าอีกไม่นานเสด็จพ่อคงจะนำกำลังคนมาที่นี่ และเมื่อถึงตอนนั้น พวกเจ้าก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”
“ข้าเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเสด็จพ่อ ต่อให้ต้องฝืนกฎของดินแดน ก็ต้องมีวิธี”
“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะสามารถพลิกหมากกระดานนี้ได้อย่างแน่นอน ฉะนั้น รีบฆ่าข้าเสียสิ!”
มีคนต้องการฆ่าเขาเช่นนี้ แต่ก็นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะหาเหตุผลมากมายมาหว่านล้อมเพื่อที่จะให้ฆ่าเขาให้เร็วขึ้นอีก
เป่ยกงจั๋วเป็นคนที่ไม่คิดเสียดายชีวิตอย่างนั้นเหรอ!
ไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอน เขาต้องมีแผนการอื่นเป็นแน่!
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้ากับเขาเกี่ยวข้องกัน จะฆ่าเขาไม่ได้เด็ดขาด!”
กู้ไป๋อีกลับดึงมู่เฉียนซีออกมา ดึงนางกลับมาข้างกาย เขามองมู่เฉียนซีด้วยสายตาอันไม่แยแสพลางกล่าวว่า “ตกลง! ซีเอ๋อร์!”
แต่เพิ่งจะดึงนางมาอยู่ข้างหลังได้ไม่ทันไร นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะใช้กระบี่แทงหัวใจของเป่ยกงจั๋วทันที
ฉึก!
วินาทีที่ถูกแทงหัวใจนั้น เป่ยกงจั๋วก็หัวเราะออกมา!
เขามองกู้ไป๋อี และยิ้มอย่างแปลกประหลาด!
“หาน! เจ้าทำได้ดีมาก!”
กู้ไป๋อีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ กระบี่เฉียนหานถูกดึงออกจากร่างของเป่ยกงจั๋ว ชั่วพริบตาเดียวนั้นมันก็มุ่งเป้าไปที่กลางหน้าผากเขา
“เจ้า…เจ้า
