หวลง!
“มู่เฉียนซี ถ้าเจ้าต้องการฆ่าข้าก็แทงเข้ามาตรงนี้เลยสิ! แต่นี่มันคือร่างของหานนะ!”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ในขณะที่กระบี่มังกรเพลิงกำลังจะแทงหัวใจของเขา มู่เฉียนซีก็หยุดชะงักลง
หากยังควบคุมสติไม่ได้เช่นนี้ต่อไป นางต้องเป็นคนทำร้ายเสี่ยวไป๋อย่างแน่นอน
“หานน่ะเหรอ! ตั้งแต่เกิดมา เขาก็เป็นแค่ร่างอีกร่างหนึ่งของข้าก็เท่านั้น มิเช่นนั้นเจ้าคิดเหรอว่าข้าจะเก็บคนที่หน้าตาเหมือนข้า แถมยังไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเช่นนี้ไว้อีก”
“เดิมที คิดว่าหลังจากที่หาหม้อเทพนิรันดร์เจอก่อน แล้วค่อยทำตามแผนการ แต่เจ้ากลับทำเช่นนี้เสียก่อน!”
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงขรึมว่า “เรื่องพวกนี้ เสี่ยวไป๋รู้เรื่องหรือไม่!”
“เขาไม่รู้หรอก แต่เสด็จแม่เคยบอกเอาไว้ว่า หากข้าตาย เขาก็ไม่อาจรอด! แม้จะรู้ว่าตัวเองต้องตาย แต่เขากลับเพิกเฉยต่อความตายได้!” เป่ยกงจั๋วยิ้มขี้เล่น ก่อนจะกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพี่ผู้นี้ของข้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ถูกกำหนดให้เป็นคนเย็นชา ไม่แยแสสิ่งใดทั้งนั้น”
