นหานกวัดแกว่งร่ายรำ เพลงกระบี่ตัดผ่านอากาศ และก่อตัวเป็นเงากระบี่นับหมื่นพันเงา!
เป่ยกงจั๋วกลับยิ้มพลางกล่าวว่า “หาน เจ้าในตอนนี้ เมื่อเทียบกับข้าแล้วมันช่างห่างชั้นกันยิ่งนัก!”
“ไม่ว่ากระบี่ของเจ้ามันจะเก่งกาจสักเพียงใด มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี!”
ปัง ปัง ปัง! น้ำแข็งอันเย็นยะเยือกขวางกระบี่ของกู้ไป๋อีเอาไว้
กระบี่ของกู้ไป๋อีแทงน้ำแข็งอันเย็นยะเยือกนั้นไปได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น สิ่งนี้จะทำให้เป่ยกงจั๋วได้รับบาดเจ็บได้อย่างไรกันเล่า
“หาน การโจมตีของเจ้ามันจบลงแล้ว ถึงตาข้าแล้วล่ะ”
ครืน เปรี้ยง เปรี้ยง!
สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวฟาดฟันลงมาบนร่างของกู้ไป๋อีอีกครั้ง
แม้ว่ามันจะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกายนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะทนรับได้
ร่างของกู้ไป๋อีไม่ได้ล้มลงไปแต่อย่างใด และไม่แม้แต่จะเผยสีหน้าท่าทางความเจ็บปวดออกมา
ภายนอกดูเหมือนว่าเขาไม่ได้เจ็บปวดกับการโจมตีทั้งหมดนี้เลย แม้ความจริงแล้วเขาจะเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก!
สีหน้าของเป่ยกงจั๋วพลันเคร่งขรึมขึ้น “หาน ข้าเกลียดสีหน้าท่าทางเช่นนี้ของเจ้าเหลือเกิน!”
“ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าลงให้จงได้ ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าลงตรงหน้าข้าให้ได้!”
เปรี้ยง เปรี้ยง!
เป่ยกงจั๋วใช้สายฟ้าโจมตีกู้ไป๋อีอย่างต่อเนื่อง
อาการบาดเจ็บเริ่มสาหัสหนักขึ้นเรื่อย ๆ กู้ไป๋อีเองก็เริ่มจะอดทนไม่ไหวแล้ว และร่างของเขาในตอนนี้ก็เริ่มสั่นคลอนแล้ว
ทว่า กู้ไป๋อ
