เป็นอาจารย์จริง ๆ แล้วละก็ วันหลังข้าจะให้ท่านอาจารย์ของข้าไปเยี่ยมเยือนท่านก็แล้วกัน!”
“ลาก่อน ข้าไม่ว่างจริง ๆ!”
และในขณะที่มู่เฉียนซีเดินลงภูเขาอัสนีนี้ หอฉงโหลวบนเมฆาก็กลับมาแล้ว
“นายท่าน นายท่านปลอดภัยดี ดีที่สุดเลย! ข้าเป็นห่วงนายท่านแทบตาย” หอฉงโหลวบนเมฆากล่าวด้วยความตื่นเต้น
“รีบไปเถอะ!”
“อืม!”
หลังจากที่มู่เฉียนซีไปแล้ว บนยอดเขาก็ปรากฏร่างคนชุดดำผู้หนึ่ง เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ช่างเป็นพรสวรรค์ที่น่าทึ่งยิ่งนัก ถูกกำหนดมาให้เป็นศิษย์ของข้าแล้ว! รอเจ้ามาเก้าพันปี เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าก็จะได้รู้ถึงความเก่งกาจของข้าเอง เจ้ารอวันคำนับข้าเป็นอาจารย์อย่างเชื่อฟังได้เลย!”
“ข้าเชื่อว่าข้ามองไม่ผิด คนที่ข้าผู้นี้ให้ความสำคัญ จะต้องไม่ตายกลางคันแน่นอน!”
ตั้งแต่สมัยโบราณ เหล่าอัจฉริยะทั้งหลายมักจะแต่ตายไปตั้งแต่วัยเยาว์ แต่เขาเชื่อว่าพรสวรรค์อันวิปริตเช่นนี้ของนางจะไม่โชคร้ายเหมือนดั่งอัจฉริยะในสมัยโบราณเหล่านั้นแน่นอน!
ชายชุดดำเอามือลูบคางอย่างช้า ๆ พลางกล่าว “บางที เวลาเพียงแค่ไม่กี่ร้อยปีก็อาจเพียงพอแล้วก็ได้”
น้ำเสียงของเขาค่อย ๆ เบาลง จากนั้นร่างของเขาก็ได้อันตรธานหายไป
ในหอฉงโหลวบนเมฆา มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เสี่ยวไป๋ อยู่ที่ไหน?”
“แดนตะวันออก ตำหนักตงจี๋! เป้าหมายของเป่ยกงจั๋วคือที่นั่น”
“รีบเร็วเข้า พวกเราต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด!”
“ขอรับนายท่าน!”
หลังจากที่เป่ยกงจั๋วหลอกมู่เ
