มู่เฉียนซีผงะไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปผลักเขาเบา ๆ
“ภิกษุ หยุดเหม่อได้แล้ว รีบนำทางเร็วเข้า ไม่รู้ตอนนี้เป่ยกงจั๋วหนีไปถึงไหนต่อถึงไหนแล้ว”
อินรั่วเฉินเรียกสติกลับมา ก่อนจะกล่าวว่า “ตามข้ามา!”
มีอินรั่วเฉินนำทางเช่นนี้ พวกเขาจึงออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธได้อย่างราบรื่น
หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินเป็นคนมารับพวกเขาด้วยตนเอง เขามองมู่เฉียนซีและอินรั่วเฉินพลางกล่าวถามว่า “ออกมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว!”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หัวหน้าแคว้น มีข่าวของเป่ยกงจั๋วบ้างหรือไม่?”
หัวหน้าแคว้นกล่าว “ตอนนี้ยังไม่มี”
“หรือว่าจะใช้หยกส่งตัวระยะไกลกลับไปแดนซวนเทียนแล้ว” มู่เฉียนซีนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง
อินรั่วเฉินกล่าว “หากองค์รัชทายาทเป่ยกงกลับไปได้ เขาคงกลับไปตั้งนานแล้ว คงไม่ลดตัวไปร่วมมือกับปรมาจารย์แห่งแคว้นหรอก แม่นางมู่วางใจเถอะ เขาน่าจะยังอยู่ที่ดินแดนสี่ทิศ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ช่วงนี้เผ่าวิญญาณร้ายเคลื่อนไหวบ่อยมาก เจ้าก็ระวังตัวเองหน่อยก็แล้วกัน”
หัวหน้าแคว้นตอบ “พวกเราจะระวัง รั่วเฉินจะเก็บตัวพักผ่อนแล้ว ดังนั้นเราคงไม่ได้ไปส่งแม่นางมู่แล้วล่ะ”
มู่เฉียนซีเห็นสีหน้าของหัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินเผยความเคร่งเครียดออกมา แต่อินรั่วเฉินกลับไม่ยอมกล่าวสิ่งใด นางก็ไม่ได้เค้นถามแต่อย่างใด
“เช่นนั้นก็ไม่รบกวนแล้ว หากโอรสฟ้านอินต้องการยาลูกกลอนใดก็ส่งข่าวไปที่หอหมอปีศาจได้ หอหมอปีศาจจะลดราคาให้”
กล่าวจบ ม
