้านอินก็เป็นคนใจแคบ ชอบคิดเล็กคิดน้อยด้วย ไม่ยอมให้คนอื่นพูดจาใส่ร้ายเจ้า!”
“ความจริงแล้วเจ้าร้ายเพียงใด ข้าน่ะเหรอจะไม่รู้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเฒ่าหัวโล้นนั่นบอกหรอก”
อินรั่วเฉินกล่าว “แม่นางมู่ ที่เขาพูดนั้นไม่ผิด! ข้าเสียพลังไปมากมายเพียงนั้น ตอนนี้หากเจ้าจะฉวยโอกาสนี้ฆ่าข้า มันก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก”
“เจ้าเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าหากข้าฆ่าเจ้า ข้าก็จะไม่ได้ฝักกระบี่กลับมา”
อินรั่วเฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “ข้าโกหกเจ้า ความสามารถของเจ้าในตอนนี้สามารถฆ่าวิญญาณของข้าได้ เมื่อข้าตายแล้ว ฝักกระบี่ก็จะกลับคืนสู่ผู้เป็นเจ้าของของมัน”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!”
“ข้าพูดความจริง!”
“พระภิกษุเช่นเจ้า ช่างไม่กลัวความตายเลยจริง ๆ! แต่หากเจ้าตาย ใครจะพาพวกเราออกไปล่ะ! ข้ายังอยากจะฆ่าเป่ยกงจั๋วอยู่ เจ้าอย่ามัวแต่เสียเวลาอยู่ที่นี่เลย”
อินรั่วเฉินมีความลับ มู่เฉียนซีเองก็รู้อยู่แก่ใจดี แม้ว่าเขาจะปกปิดเอาไว้ไม่อยู่ แต่นางก็ไม่สามารถลงมือฆ่าเขาได้ลง
