ว แต่วิญญาณของเขายังคงอยู่
“แม่นางมู่!” อินรั่วเฉินตะโกนขึ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้พลังอันแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ตอนนี้เขาจึงอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงเป็นอย่างมาก
“เฉียน!” ชิงอิ่งเองก็ไม่ได้สนใจเป่ยกงจั๋วอีกแล้ว อีกทั้งยังพุ่งไปหมายจะจับวิญญาณของปรมาจารย์แห่งแคว้นอีกด้วย
ปรมาจารย์แห่งแคว้นที่เหลือเพียงแค่วิญญาณดูเหมือนจะโหดเหี้ยม แต่ความจริงแล้วกลับไม่ได้แข็งแกร่งแต่อย่างใดเลย!
เป่ยกงจั๋วกล่าว “ภิกษุผู้นี้ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง รีบหนีเร็วเข้า!”
เป่ยกงจั๋วฉวยโอกาสนี้ใช้หยกส่งตัวระยะไกลหลบหนี แม้จะไม่สามารถข้ามดินแดนได้ แต่มันสามารถพาเขาไปให้พ้นจากอันตรายนี้ได้ไกลมาก
มู่เฉียนซีกล่าว “ตามไป!”
ปรมาจารย์แห่งแคว้นกล่าว “มู่เฉียนซี หัวหน้าหอมู่ อันที่จริงแล้ว…อันที่จริงแล้วอินรั่วเฉินไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์เหมือนอย่างที่เห็นภายนอก”
“ตัวตนที่แท้จริงของเขา เกรงว่าเขาคงจะไม่กล้าบอกเจ้ากระมัง!”
“ข้าแนะนำให้เจ้าฉวยโอกาสในตอนนี้ ตอนที่เขากำลังอ่อนแอฆ่าเขาซะ มิเช่นนั้น…มิเช่นนั้นแล้วคนที่จะต้องตายก็จะเป็นเจ้า หึ ๆ ๆ เป็นเจ้า!”
ก่อนที่ปรมาจารย์แห่งแคว้นจะพูดจบ อินรั่วเฉินก็ลงมือแล้ว แสงแห่งธรรมได้หลอมทำลายดวงวิญญาณสุดท้ายของปรมาจารย์แห่งแคว้นจนสิ้น ทำให้เขากล่าวคำพูดนั้นออกมาไม่ทัน!
“อินรั่วเฉิน!” มู่เฉียนซีมองไปที่เขา
อินรั่วเฉินกำหมัดแน่น มู่เฉียนซีกลับยิ้มพลางกล่าวว่า “นึกไม่ถึงเลยว่าโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ
