เป่ยกงจั๋วไม่โดนเป้าหมาย!
ชั้นน้ำแข็งปรากฏขึ้นบนพื้นดิน ส่วนมู่เฉียนซีไม่ได้เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
“อ่อนแอแล้วเช่นไร พลังของข้ากับชิงอิ่งสองคน ก็เพียงพอที่จะจัดการกับคนอย่างเจ้าได้”
ตูม!
ปรมาจารย์แห่งแคว้นอายุอานามมากแล้ว เขาไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของอินรั่วเฉินเลย แต่ตอนนี้อินรั่วเฉินเองก็ได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้
ปรมาจารย์แห่งแคว้นกล่าวเสียงต่ำ “เจ้ามันตัวประหลาด”
พรวด! ปรมาจารย์แห่งแคว้นได้รับบาดเจ็บด้วยน้ำมือของอินรั่วเฉิน แต่เขากลับหัวเราะอย่างชั่วร้ายและกล่าวว่า “แม้ว่าท่านเทพมารจะถูกปิดผนึกนานหลายปี แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่มีพลังเลย”
“ท่านเทพมาร ช่วยข้าน้อยจับจุดอ่อนของเจ้าเด็กผู้นี้ด้วย ให้ข้าน้อยเอาเลือดของเขาเพื่อปลดผนึกให้ท่านให้ได้ด้วยเถิด!”
พลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา ภายในชั่วพริบตาเดียวลูกน้องของมู่เฉียนซีต่างก็ได้รับผลกระทบจากพลังจิตนี้
และคนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากพลังจิตนี้ก็มีเพียงแค่มู่เฉียนซีและชิงอิ่งเท่านั้น
สีหน้าของมู่เฉียนซีพลันเปลี่ยนไปมาก อินรั่วเฉิน!
หลุมสีดำหลุมหนึ่งปรากฏขึ้นใต้พื้นดินที่อินรั่วเฉินยืนอยู่ มันกำลังกลืนกินเขา และดวงตาของอินรั่วเฉินในตอนนี้กำลังพร่ามัวเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง รับมือเป่ยกงจั๋วเอาไว้”
มู่เฉียนซีพุ่งตัวไปที่อินรั่วเฉิน ทั้งสองถูกหลุมดำอันน่าสะพรึงกลัวนั้นกลืนกินเข้าไป
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังตกลง
