คนที่เป็นห่วงมู่เฉียนซีตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นไปแล้ว พวกเขาไม่เพียงแต่พบว่ามู่เฉียนซีกลับมาแล้วเท่านั้น แต่นางยังพาหญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าผู้หนึ่งกลับมาด้วย
จวินโม่ซีกวาดสายตามองลั่วเหมี่ยว ในฐานะที่เป็นนักปรุงยาเขามีความไวต่อความรู้สึกเป็นอย่างยิ่ง และเขาก็รู้สึกได้ว่าหญิงสาวผู้นี้ไม่ธรรมดา
จวินโม่ซียิ้มพลางกล่าวว่า “สาวน้อย เจ้ากลับมาสักที แม่นางน้อยผู้นี้เจ้าหามาให้เป็นภรรยาของเสี่ยวเจ๋อใช่หรือไม่!”
สีหน้าเยวี่ยเจ๋อดำคล้ำขึ้นด้วยความไม่พอใจ “เจ้าตะกละ อย่าได้กล่าววาจาเหลวไหวเชียวนะ!”
เซียวเหยากล่าว “นายท่าน ข้ารู้สึกเหมือนกับตำแหน่งของข้าสั่นคลอนแล้วสิ แม่นางน้อยผู้นี้งดงามเกินมนุษย์ไปแล้ว! นายท่านสนใจทั้งบุรุษและสตรีในเวลาเดียวกันเลยอย่างนั้นหรือ”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะดีนักว่า “เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้ เจ้าไม่พูดก็คงไม่มีใครคิดว่าเจ้าเป็นใบ้หรอกนะ อย่าได้พานางเสียคนล่ะ”
“นายท่าน นายท่านกลับมาแล้ว!” เย่เฉินกับโม่จิ่นนับว่าทำตัวปกติที่สุดแล้ว
จากนั้นร่างในชุดสีขาวร่างหนึ่งก็เดินเข้ามา ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “เฉียนซีกลับมาก็ดีแล้ว ทางด้านแคว้นเฉียนเซี่ยได้ส่งข่าวมาแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความตกใจเล็กน้อย “เจ้าลามกเซี่ยอาการดีขึ้นแล้วเหรอ?”
น่าหลานอวี้กล่าว “อืม! อาการดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ว่าพลังของเขายังไม่ถึงระดับสูงสุด ตอนนี้กำลังพยายามฝึกฝนอย่างห
