“ท่านพ่อ!” ลั่วเหมี่ยวผลักประตูเดินเข้าไป
“เหมี่ยวเอ๋อร์ เจ้ามาแล้ว” หัวหน้าเกาะลั่วยิ้มพลางกล่าว
มีกลิ่นหอมตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าลั่วเหมี่ยวกลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดเลย
หัวหน้าเกาะลั่วกล่าวถามทันทีว่า “พ่ออยากจะถามเจ้าว่า ตอนที่อยู่ในดินแดนเทพทะเลเมฆา ตกลงมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”
ลั่วเหมี่ยวกล่าว “ท่านพ่อ ข้าอาศัยความรู้สึกของข้าเดินไปตามทางจนเจอสถานที่ที่ข้าเกิด จากนั้นข้าก็ได้รับพลังพลังหนึ่งมา และร่างกายของข้าก็เลยเติบโตขึ้น”
หากย้อนเวลากลับไปได้ นางจะไม่กลับไปที่นั่นเด็ดขาด เนื่องจากสถานที่แห่งนั้นทำให้พี่สาวมู่ต้องเจอกับคนที่อันตรายและน่ากลัวมากผู้นั้น
หัวหน้าเกาะลั่วยังอยากจะถามเรื่องราวบางอย่างอีกหลายเรื่อง รวมไปถึงเรื่องของมู่เฉียนซีด้วย แต่จนแล้วจนรอดลั่วเหมี่ยวก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมาแต่อย่างใด
จู่ ๆ ลั่วเหมี่ยวก็เอามือนวดขมับตัวเองและกล่าวว่า “ท่านพ่อ ข้าปวดหัวยิ่งนัก!”
หัวหน้าเกาะลั่วเอามือลูบหัวนางด้วยความอ่อนโยนพลางกล่าว “เจ้าคงจะเหนื่อยเกินไปแล้ว เหมี่ยวเอ๋อร์พักผ่อนอยู่ที่นี่กับพ่อเถอะนะ!”
ตุบ! ลั่วเหมี่ยวยิ่งรู้สึกง่วงมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานนักนางก็ฟุบหลับไปบนอ้อมอกของหัวหน้าเกาะลั่ว
ทันใดนั้นเองหัวหน้าเกาะลั่วก็ยิ้มร่า ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “รอมาร้อยกว่าปีแล้ว เจ้าก็ยังไม่เติบโตสักที ในที่สุดตอนนี้เจ้าก็เติบโตขึ้นแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไปแล้ว
