”
“พืชวิญญาณที่กลายร่างเป็นมนุษย์ได้! อีกทั้งยังมีร่างกายเช่นนี้อีก ขอเพียงข้าได้เจ้ามาครอบครอง ข้าก็จะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าวิญญาณร้าย ได้นั่งเป็นมือหนึ่งของท่านเยี่ยเฉีย ดูซิ ว่าพวกคนเกาะด้านหลังเหล่านั้นจะกล้าดูถูกเหยียมหยามข้าอีกหรือไม่!”
ลั่วเหมี่ยวไม่รู้เลยว่าหลังจากที่ตนเองได้หลับใหลไปนั้น ท่านพ่อผู้ที่น่ารักและน่าเคารพมากผู้นั้นของนางกลับเผยสีหน้าท่าทางอันน่ากลัวมากถึงเพียงนี้ออกมา
หัวหน้าเกาะลั่วอุ้มลั่วเหมี่ยวไปนอนบนเตียง และเริ่มถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางออก…
ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงอันเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “เจ้ามันเดรัจฉาน หน้าเนื้อใจเสือ หากกล้าแตะเนื้อต้องตัวเสี่ยวเหมี่ยวก็ลองดูสิ!”
ร่างร่างหนึ่งในอาภรณ์สีม่วงพุ่งลอยเข้ามา มู่เฉียนซีดับกำยานที่เขาจุดลง
สีหน้าของหัวหน้าเกาะลั่วเคร่งขรึมขึ้น “มู่เฉียนซี เจ้าอย่าได้ทำลายแผนการของข้าเชียวนะ!”
ฟึ่บ! เข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งออกไป หัวหน้าเกาะลั่วคิดว่าเป้าหมายคือเขา
ทว่า อันที่จริงแล้ว เป้าหมายของเข็มยาของมู่เฉียนซีก็คือลั่วเหมี่ยว นางแก้พิษให้ลั่วเหมี่ยว
หัวหน้าเกาะลั่วกล่าว “นี่มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวข้า สาวน้อย เจ้าอย่าได้เข้ามาแทรกมือเลย”
“แล้วหากว่าข้าอยากแทรกมือล่ะ! ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีใจคิดร้ายกับเสี่ยวเหมี่ยวเช่นนี้”
“ข้าเลี้ยงดูนางมาร้อยกว่าปี เวลาร้อยกว่าปีหาใช่น้อย ๆ ไม่ เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ปานนี้ ทำปร
