ะโยชน์ให้แก่ข้าเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเป็นไรไป ข้าว่าเจ้าเองก็คงจะรู้ดีว่าเหมี่ยวเอ๋อร์ไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของข้า รอให้แผนการของข้าสำเร็จเมื่อใด ข้าจะปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีแน่นอน”
“พืชวิญญาณที่กลายร่างมาเป็นมนุษย์ได้เช่นนาง เดิมทีก็เป็นเหยื่อโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ต่อให้ข้าไม่ใช้ประโยชน์จากนาง นางก็ต้องตกเป็นของคนอื่นอยู่ดี เจ้าคิดว่าการที่ข้าลงทุนเลี้ยงดูนางมาร้อยกว่าปีเช่นนี้ ข้าจะเลี้ยงดูนางโดยไม่หวังประโยชน์อะไรเลยอย่างนั้นเหรอ?”
“มู่เฉียนซี เจ้าเชื่อฟังแต่โดยดีเถอะนะ เห็นแก่ที่เจ้าทำประโยชน์อันใหญ่หลวง อีกทั้งเจ้ายังเป็นนักปรุงยา ข้าจะไม่เอาชีวิตเจ้า”
และในขณะที่หัวหน้าเกาะลั่วจะลงมือกับมู่เฉียนซีนั้นเอง จู่ ๆ เสียงของลั่วเหมี่ยวก็ดังขึ้น “ท่านพ่อ ที่แท้…ท่าน…ที่แท้ท่านก็เป็น…”
เดิมที นางคิดว่า แม้ว่านางกับท่านพ่อจะไม่ใช่พ่อลูกกันโดยทางสายเลือด แต่ความรักและความห่วงใยที่ผ่านมาหลายปีนั้นไม่ใช่เรื่องหลอกลวง แต่กลับคิดไม่ถึงเลย ว่าทั้งหมดล้วนแต่เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งสิ้น
“เจ้า…นี่เจ้าฟื้นแล้วเหรอ” เขาใช้ยาสลบที่แรงที่สุด ไม่มีทางที่นางจะฟื้นขึ้นมาเร็วเช่นนี้ได้
ลำแสงสีฟ้าลำแสงหนึ่งเปล่งประกายขึ้น ลั่วเหมี่ยวไปยืนขวางหน้ามู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวว่า “พี่สาวมู่ รีบหนีไป ข้าจะขวางเขาเอาไว้เอง!”
เรื่องที่ท่านพ่อทำดีต่อนางล้วนเป็นเรื่องโกหกหลอกลวงทั้งสิ้น ตอนนี้นางต้องปกป้องคนที่ดีต่อนางเพียงคนเด
