“ท่านพี่ข้าอยู่ที่ใด?” รูม่านตาของอาถิงขยายใหญ่ขึ้น
เยี่ยเฉียกล่าว “ขอเพียงแค่เจ้าตอบตกลงข้า ข้าจะให้เจ้าได้เจอกับพี่สาวเจ้า!”
พลังแห่งกาลเวลาอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา “ตกลงบ้าบออะไรของเจ้า เจ้าตายซะเถอะ!”
คนผู้นี้ทำให้เขารู้สึกรังเกียจมากถึงเพียงนี้ ต่อให้เขามีวิญญาณลิขิตสวรรค์ เหล่ามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์อย่างพวกเขาก็ไม่มีทางยอมรับเป็นนายแน่นอน!
เสียง ตูม! ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น
เยี่ยเฉียกล่าว “พูดดี ๆ ไม่ชอบ ชอบให้ลงไม้ลงมือ พวกเจ้าหลับใหลไปนานหลายปีถึงเพียงนั้น พลังก็เหลือเพียงแค่น้อยนิดเช่นนี้ คิดจริง ๆ เหรอว่าจะทำอะไรข้าได้?”
“ข้าเป็นถึงราชาของที่แห่งนี้ ต่อให้เจ้าเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์ สุดท้ายแล้วใครแพ้ใครชนะมันก็ไม่แน่หรอก!”
พลังชั่วร้ายสีดำมืดแผ่ซ่านออกมา และอาถิงกับคนผู้นี้ก็ได้ต่อสู้กันแล้ว
มู่เฉียนซีรีบดึงลั่วเหมี่ยวออกไปอยู่ไกล ๆ การต่อสู้ของอาถิงกับเยี่ยเฉียช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว
มู่เฉียนซีไม่ได้กังวลว่าอาถิงจะถูกเยี่ยเฉียทำให้หวั่นไหวเปลี่ยนใจแต่อย่างใด แต่สำหรับการต่อสู้ในครั้งนี้สถานการณ์ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
อาถิงถูกนางเรียกให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล พลังอันชั่วร้ายของเผ่าวิญญาณร้ายนั้นทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ทว่า หากสู้ไม่ได้ นางจะต้องคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่
เยี่ยเฉียบอกเอาไว้ว่าเขาถูกปิดผนึกไว้ในที่แห่งนี้ ของเพียงแค่นางและพวกหนีออกไ
