ปได้ นางและพวกก็น่าจะปลอดภัยแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เสี่ยวเหมี่ยว เจ้านึกอะไรขึ้นมาได้บ้างหรือไม่ หรือว่าเจ้ารู้ทางหนีไปจากที่นี่หรือไม่?”
ลั่วเหมี่ยวกล่าว “พี่สาวมู่ ความทรงจำของข้ายังเลือนรางอยู่เลย เพียงแต่ว่า…เพียงแต่ว่าข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อจะพาพี่สาวมู่ออกไปจากที่นี่ให้ได้”
มู่เฉียนซีกล่าว “เราไปกันเถอะ!”
อาถิงได้สื่อสารกับนางผ่านทางจิตแล้วว่าเจ้าคนผู้นี้คือผู้ไร้เทียมทาน เขากลัวว่าเขาจะเสียพลังไปจนไม่อาจรับมือกับคนผู้นี้ได้ ดังนั้นให้พวกนางรีบหาทางหนีไปเสียก่อน
ส่วนเขา พวกเขามีพันธสัญญาต่อกัน ดังนั้นจึงตามไปทีหลังได้
เยี่ยเฉียยิ้มพลางกล่าว “สาวน้อย คราก่อนเจ้าหนีไปได้ แต่เจ้าคิดว่าครานี้เจ้าจะหนีรอดไปได้อีกอย่างนั้นเหรอ?”
ปัง ปัง ปัง!
ทั่วทั้งวังดอกบัวเงินครามถูกกักขังเอาไว้ทั้งหมด แม้แต่ลั่วเหมี่ยวเองก็หาทางออกไม่เจอ!
ลั่วเหมี่ยวกล่าวด้วยความกระวนกระวายใจว่า “พี่สาวมู่ ทำเช่นไรดี เราออกไปไม่ได้แล้ว”
“เป็นเพราะข้า หากไม่ใช่เพราะข้า พี่สาวมู่ก็คงจะไม่ต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้ และคงไม่ได้มาเจอกับคนสารเลวผู้นี้” ลั่วเหมี่ยวกล่าวโทษตัวเองและร้องไห้ออกมา
มู่เฉียนซีกล่าวปลอบใจนาง “อย่าได้กลัวไปเลย เราต้องออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยแน่นอน!”
ทั่วทั้งวังถูกกักขังเอาไว้แล้ว หนีไม่ได้แล้ว แต่สุ่ยจิงอิ๋งทำได้!
และแน่นอนว่าหากอาถิงสามารถเอาชนะได้ก็ยิ่งดี!
ตูม เปรี้ยง เปรี้
