ยง!
การต่อสู้ของทั้งสองเริ่มทวีความดุเดือดรุนแรงขึ้น สถานที่หลายจุดในวังดอกบัวเงินครามแห่งนี้ถล่มพังทลายลงไป
ร่างในชุดดำและชุดเขียวพัลวันกันไปมา พวกเขาต่อสู้กันจนไปถึงข้างทะเลสาบดอกบัวเงินคราม!
ตูม ปัง ปัง!
การต่อสู้ของสองคนนี้ ทำให้แม้แต่ยอดเขาที่เปรียบเสมือนเสาหลักของวังก็สั่นคลอนขึ้นแล้ว
สีหน้าของอาถิงแย่ลงมาก เยี่ยเฉียรู้สึกลำพองใจเป็นอย่างยิ่ง “ศาลานิรันดร์ เจ้าอย่าได้ขัดขืนเลย พลังของเจ้ามันยิ่งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ แล้ว”
“ช่างน่าสงสารยิ่งนัก มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์ที่ไร้เทียมทานไม่มีผู้ใดสู้ได้ในตอนนั้น ตอนนี้พลังกลับอ่อนแอถึงเพียงนี้แล้ว! หากว่าเจ้าเปลี่ยนเจ้านาย ก็คงไม่ต้องดวงซวยเช่นนี้ แถมเจ้ายังมีพลังแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย”
อาถิงกล่าว “ข้าว่าเจ้าเข้าใจผิดแล้วล่ะ สิ่งที่ข้าปรารถนานั้น มันไม่ใช่พลังอย่างที่เจ้าคิด!”
“ช่างน่าขำยิ่งนัก บนโลกใบนี้ นอกจากพลังความแข็งแกร่งแล้ว ยังมีสิ่งใดควรค่าให้ปรารถนาอีก มีพลังความแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะปรารถนาสิ่งใดก็ย่อมสมหวังดังปรารถนา!” เยี่ยเฉียยิ้มพลางกล่าว
“ให้ข้าทำลายเจ้าเสียเถอะ! ทำลายจิตสำนึกของเจ้า เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าก็จะเชื่อฟังข้าและอยู่กับข้าตลอดไปแล้ว”
ตูม ปัง ปัง!
พลังของเยี่ยเฉียช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว และเมื่อเปรียบเทียบกับพลังของอาถิงแล้วนั้น โอกาสที่อาถิงจะเอาชนะได้มียากเหลือเกิน
อาถิงตกลงมาจากกลางอากาศด้วยสีหน้าซีดเผือด มู่เฉ
