กที่จะหยั่งรู้ได้
เยี่ยเฉียกล่าว “ข้าเป็นใครนั้นมันไม่สำคัญ ข้าแค่อยากจะช่วยนางก็เท่านั้น อย่างไรเสียข้าก็อยู่ที่นี่มานานหลายปีจนรู้สึกเบื่อมาก อีกอย่างนางก็อยู่เป็นเพื่อนข้ามานานมากแล้วด้วย”
“เจ้าอยู่ที่นี่รอนางเติบโต ที่นี่มีพลังวิญญาณเข้มข้นมาก เจ้าเองก็สามารถเก็บตัวฝึกบำเพ็ญได้ หาทางทะลวงพลังวิญญาณเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ขอบใจเจ้ามาก!”
ในวังแห่งนี้มีห้องมากมาย
ทว่า ที่แห่งนี้มีเพียงแค่เยี่ยเฉียคนเดียวเท่านั้น ไม่มีคนอื่นเลย
ที่แห่งนี้ช่างเป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญที่ดีมากจริง ๆ เพียงแต่ว่ามู่เฉียนซีนั้นระมัดระวังตัวกับสิ่งรอบกายมาก นางยังคงไม่เชื่อใจเยี่ยเฉียผู้นี้
ฝึกบำเพ็ญที่แห่งนี้ไม่มีของกินเลย มู่เฉียนซีจึงเอาเสบียงอาหารแห้งที่เตรียมมาออกมากิน
เป็นผลให้เยี่ยเฉียถือโอกาสมาร่วมกินด้วย
แล้วเขาก็กินไปเช่นนั้น!
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ายังไม่ได้อนุญาตเจ้าก็หยิบของข้าไปกินเช่นนี้เลยเหรอ!”
“ข้าอยู่ที่นี่มานานหลายปี ไม่ได้กินของอร่อยมานานมากแล้ว เจ้าอยู่ที่นี่ก็คิดซะว่าเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน เจ้าคงไม่ถือสาหรอกกระมัง!” เยี่ยเฉียกล่าว
“ข้าเองก็ไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียวอะไร กินเถอะ!”
แม้ว่าเขาจะไม่ได้กินของอร่อยมานานหลายปีแล้ว แต่กิริยาท่าทางการกินของเขาก็ยังคงงดงามมาก เยี่ยเฉียกล่าว “รสชาติไม่เลวเลย!”
“ข้าชักจะเริ่มชอบเจ้าเข้าแล้วล่ะ!”
ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นของเยี่ยเฉียจ้องมองไปที่มู่เฉ
