ียนซี มันเป็นความรู้สึกผู้ล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย และกล่าวว่า “ข้าว่า ไม่ชอบข้าจะดีกว่านะ!”
หลังจากกินเสร็จ มู่เฉียนซีก็ไปดูลั่วเหมี่ยวที่ทะเลสาบ ลั่วเหมี่ยวยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ร่างกายของนางจะฟื้นฟูกลับมา
มู่เฉียนซีเก็บสิ่งที่อยู่ในทะเลสาบและดอกบัวเงินครามหัวใจทะเลมา นางมักจะมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่เสมอ ต้องให้ลั่วเหมี่ยวเติบโตให้เร็วที่สุด แล้วรีบไปจากที่นี่
ต่อมามู่เฉียนซีก็เริ่มศึกษาปรุงยาเพื่อช่วยให้ลั่วเหมี่ยวเติบโตเร็วขึ้นโดยที่ไม่ส่งผลกระทบต่อนาง
เยี่ยเฉียอยู่คนเดียวก็รู้สึกเบื่อหน่ายมาก เมื่อเบื่อหน่ายเขาก็จะไปหามู่เฉียนซี ชวนนางเล่นหมากรุก
ในที่แห่งนี้เขาเป็นเจ้านาย มู่เฉียนซีจึงไว้หน้าให้เกียรติเขา แต่นางมั่นใจมากว่าเยี่ยเฉียผู้นี้ไม่ธรรมดาแน่นอน
เยี่ยเฉียกล่าว “จากที่ข้าสังเกตดูแล้ว พลังของเจ้ายังไม่ทะลวงขั้นจักรพรรดิแห่งภูตระดับสูงสุดกระมัง! วังดอกบัวเงินครามมีสถานที่แห่งหนึ่งที่ช่วยให้เจ้าทะลวงพลังวิญญาณได้ เจ้าอยากจะลองดูหรือไม่?”
