่รู้จักประเมินตนเอาซะเลย!”
“บัวแดงพิฆาต!”
พลังธาตุอัคคีอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาและห่อหุ้มร่างของพวกเขาไว้ ก่อนจะโยนพวกร่างพวกเขาจนกระเด็นลอยออกไป
ปัง ปัง!
จากนั้น เข็มยาสองเข็มก็พุ่งออกไปปักเข้าตรงคอของพวกเขา
และทันใดนั้น พลังที่ปั่นป่วนทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวดทรมานราวกับตายทั้งเป็น
พวกเขาเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นดินพลางกล่าวออกมาว่า “ฆ่าพวกข้าซะเถอะ! ฆ่าพวกข้าซะ!”
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
เข็มยาอีกหลายเข็มพุ่งปักลงบนร่างของพวกเขา และนี่ไม่ใช่ผลของการปั่นป่วนของพลังวิญญาณแล้ว พวกเขาเจ็บปวดทรมานไปทั่วทั้งร่าง อีกทั้งผิวหนังของพวกเขาก็กำลังถูกกัดกร่อนอีกด้วย
พวกเขามองมู่เฉียนซีด้วยความหวาดกลัว “นี่เจ้า เจ้า…”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ตอบคำถามข้ามา แล้วข้าจะปลดปล่อยความทรมานให้กับพวกเจ้า!”
“ถามมา! รีบถามมา ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “เจ้ารู้เรื่องอันใดเกี่ยวกับลั่วเหมี่ยวบ้าง!”
ลั่วไห่กล่าว “เด็กคนนี้ท่านพ่อแอบเลี้ยงดูอยู่บนเกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่งไม่ใช่หรอกเหรอ ท่านพ่อเลี้ยงดูมาประมาณร้อยกว่าปีแล้วก็ยังไม่โตสักที ไม่รู้ว่าใช่มนุษย์หรือไม่!”
“พวกคนโง่เขลาพวกนั้นคิดว่านางเป็นบุตรสาวของท่านพ่อ แต่ข้าว่าไม่น่าจะใช่กระมัง!”
ลั่วเหมี่ยวที่ยืนฟังอยู่ได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงขึ้น ในใจรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เสียใจที่นางไม่ใช่บุตรสาวของท่านพ่อ
“แล้วตัวตนของนางล่ะ?”
ลั่วไห่กล่าว “นอกจากท่านพ่อแล้ว เกรงว่
