ลั่วเหมี่ยวกัดนิ้วตัวเองจนเลือดออก และเอานิ้วมือไปสัมผัสบนผิวปราการนั้น
ไม่นานนักปราการที่ขวางทางนั้นก็ได้อันตรธานหายไปต่อหน้านางทันที
ลั่วเหมี่ยวตะโกนขึ้นว่า “พี่สาวมู่ ข้าเปิดได้แล้ว! เรารีบไปกันเถอะ!”
และในขณะที่ลั่วเหมี่ยวเปิดปราการนั้น มู่เฉียนซีก็รู้สึกได้ถึงพลังอันคุ้นเคยมากพลังหนึ่ง นั่นก็คือพลังแห่งมิติของสุ่ยจิงอิ๋งนั่นเอง
เมื่อได้ยินเสียงของลั่วเหมี่ยว มู่เฉียนซีก็กระโจนออกมาจากวงล้อมของลั่วไห่ และอุ้มลั่วเหมี่ยวขึ้น
“เสี่ยวเหมี่ยว เราไปกันเถอะ!”
ลั่วไห่ยิ้มพลางกล่าวว่า “เรามาไม่เสียเที่ยวเลยจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเราจะหาทางเข้าไปชั้นสี่ได้แล้ว ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“รีบตามเข้าไปเร็วเข้า อย่าให้พวกมันหนีไปได้อีก”
ได้ยินมาว่าในชั้นสี่มีของล้ำค่ามากมายนับไม่ถ้วนอยู่ในนั้น อีกทั้งยังมีพลังอันแข็งแกร่งมากพลังหนึ่งอีกด้วย และในที่สุดพวกเขาก็เจอจนได้
กลิ่นอายอันสดชื่นแผ่ซ่านออกมาแล้ว
ชั้นสี่ของดินแดนเทพทะเลเมฆา ไม่ได้โหดร้ายเหมือนอย่างที่จินตนาการเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นสถานที่ที่สงบมากดุจดั่งแดนวารีอีกด้วย
ลั่วเหมี่ยวกล่าว “พี่สาวมู่ ข้าคุ้นเคยกับที่นี่มาก! เหมือนกับว่าเมื่อก่อนข้าอยู่ที่นี่ แต่ว่า เหตุใดข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ”
ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นของลั่วเหมี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย “พี่สาวมู่ ข้ารู้สึกเหมือนกับว่ามีบางอย่างกำลังเรียกข้าอยู่ เราจะไปหรือไม่!”
ลั่วเหมี่ยว
