“บัวแดงพิฆาต!” มู่เฉียนซีตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
บัวอัคคีสีแดงฉานดอกนั้นปรากฏบานสะพรั่งขึ้นเหนือหัวของนาง รูม่านตาของลั่วซินขยายใหญ่ขึ้นด้วยความตกใจ
นางพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อจะหนี แต่ความเร็วของนางมิอาจเร็วสู้บัวอัคคีดอกนั้นได้!
ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้น ลั่วซินถูกเปลวไฟนี้ห่อหุ้มไปทั้งตัว
อ๊า!
“ซินเอ๋อร์!” ภายใต้การทำลายล้างด้วยเปลวไฟของกระบี่มังกรเพลิงนี้ แผดเผาเสียจนลั่วซินไร้ซึ่งกระดูกให้กลบฝัง
“เพลิงเผาสวรรค์!” เสี่ยวหงจัดการสองคนนั้นอย่างรวดเร็ว
สุดท้าย ก็เหลือแค่ลั่วชิงเพียงคนเดียวเท่านั้นแล้ว
เนื่องจากลั่วซินได้ตายไปแล้ว เจตนาในการต่อสู้ของลั่วชิงจึงอ่อนแอลง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ข้า ข้ายังไม่อยากตาย!”
ลั่วชิงเห็นสีหน้าที่เย็นชาเช่นนั้นของมู่เฉียนซี เขาจึงหันไปขอร้องอ้อนวอนลั่วเหมี่ยวแทน
“เหมี่ยวเอ๋อร์ ข้าเป็นพี่ของเจ้า เจ้า…เจ้ารีบบอกหญิงสาวปีศาจนั่นเร็วเข้าว่าอย่าฆ่าข้า ต่อไปนี้ ข้าสัญญาว่าข้าจะดีกับเจ้า”
ลั่วเหมี่ยวกล่าว “พี่ลั่วชิง วันนี้หากไม่ใช่เพราะว่าพี่สาวมู่เก่งกาจว่าเจ้า กลับกัน หากว่าเป็นข้าที่ขอร้องอ้อนวอนเจ้า เจ้าจะยอมปล่อยนางหรือไม่ล่ะ”
ลั่วชิงรู้สึกสิ้นหวังแล้ว และในขณะที่กระบี่ของมู่เฉียนซีกำลังกวัดแกว่งนั้น ร่างในชุดดำหลายร่างก็เคลื่อนไหวเข้ามา
และเมื่อลั่วชิงเห็นหน้าของคนผู้นั้น เขาก็ตะโกนขึ้นว่า “พี่สาม ช่วยข้าด้วย! หญิงสาวผู้นี้จะฆ่
