็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนขึ้นมา
พลันนั้นพลัง ๆ หนึ่งก็กดลงไปที่ลำคอของวิญญาณสีเทาเอาไว้ ทำให้เขาส่งเสียงกรีดร้องออกมาไม่ได้อีก
“อย่ากลืนกินข้า อย่ากลืนกินข้าเลย ข้ารู้ผิดแล้ว!”
วิญญาณสีเทาที่เรียกแทนตัวเองว่า เสี่ยวฮุย เริ่มคิดเสียใจขึ้นมาแล้วที่ทำเช่นนั้นลงไป! สาวน้อยสองคนนี้ยังอายุน้อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพลังจิตจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เหตุใด ดินแดนเทพทะเลเมฆาแห่งนี้ถึงได้มีวิญญาณมากมายถึงเพียงนี้!”
“ดินแดนเทพ! ฮ่า ๆ ๆ! อ้อ ข้านึกออกแล้ว พวกเจ้าเรียกที่นี่ว่าดินแดนเทพ!” จู่ ๆ เสียงหัวเราะประหลาด ๆ ก็ดังขึ้น
“มนุษย์ผู้น่าสงสาร ที่แห่งนี้ไม่ใช่ดินแดนเทพอะไรนั่นอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ แต่ความจริงแล้วมันคือดินแดนแห่งความตายต่างหากล่ะ ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยดวงวิญญาณมากมายอย่างที่เจ้าคิดไม่ถึงเลยล่ะ”
ลั่วเหมี่ยวกล่าว “เหตุใดถึงไม่เหมือนกับที่ท่านพ่อบอกเอาไว้เลยล่ะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?”
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่ข้าเริ่มมีความรู้สึก มีจิตใต้สำนึกขึ้นมา มันก็เป็นเช่นนี้แล้ว”
เสี่ยวฮุยอยู่ที่นี่ และเป็นวิญญาณที่มีจิตใต้สำนึก ดีกว่าวิญญาณว่างเปล่าที่ไร้จิตใต้สำนึกและความรู้สึกเหล่านั้นเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “แล้วที่แห่งนี้มีของล้ำค่าอันใดเหรอ?”
“ของล้ำค่า ของล้ำค่าอันใดกัน?”
“ที่นี่คงจะมีสมุนไพรวิเศษไม่น้อยกระมัง! หากเจ้าทำให้ข้าพอใ
