จมตีจนเกิดรอยแตกระแหงขึ้น พรวด! ลั่วชิงกระอักเลือดคำโตออกมา
ค่อก ๆ ๆ!
เขาถูกโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง!
ทว่า เขารับไม่ได้หากต้องพ่ายแพ้ให้กับหญิงสาวผู้นี้ และยิ่งรับไม่ได้หากจะต้องพ่ายแพ้ให้กับหญิงสาวต่างเมืองเช่นนี้
เขาตะโกนขึ้นว่า “ลั่วซิน เจ้ายังยืนนิ่งอยู่ทำไมเล่า ยังไม่รีบลงมืออีก!”
แม้แต่พี่ใหญ่เองก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมู่เฉียนซี ลั่วซินเองก็ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่านางนั้นยิ่งไม่อาจสู้มู่เฉียนซีได้
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของลั่วซิน จากนั้นนางก็พุ่งเข้าหาลั่วเหมี่ยวทันที
นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมู่เฉียนซีก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะจัดการกับเจ้าเด็กที่เป็นตัวถ่วงผู้นี้ของมู่เฉียนซีไม่ได้
“ซินเอ๋อร์ เจ้าจะทำอะไร?” หัวหน้าเกาะลั่วตะโกนขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว
คนอื่นคิดจะทำร้ายบุตรสาวคนเล็กของเขา เขายังพอเข้าใจได้ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าบุตรสาวของเขาอย่างซินเอ๋อร์ก็จะทำเช่นนั้นด้วย
ร่างกายของลั่วเหมี่ยวนั้นอ่อนแอมาก หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำเช่นไร
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คนแล้วคนเล่าที่ไม่รู้จักความตาย คนป่วยของข้า เจ้าคิดว่าจะลงมือทำอะไรนางได้ตามใจอย่างนั้นเหรอ!”
แสงสีเงินแสงหนึ่งสว่างวาบขึ้น และเข็มยาเข็มหนึ่งก็พุ่งออกไป
ลั่วซินตื่นตกใจในฉับพลัน “อาวุธลับ!”
ลั่วซินจะหลบหลีกการโจมตีของอาวุธลับนี้ แต่ความเร็วของนางนั้นไม่อาจหลบหลีกได้ทัน เข็มยานี้จึงโจมตีไปที่ใบ
