หน้าของนางจนปรากฏรอยเลือดขึ้น
บาดแผลเพียงเล็กน้อย ลั่วซินไม่ได้เก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว ว่าแล้วนางก็พุ่งตัวไปที่ลั่วเหมี่ยวอีกครั้ง
ปัง! ผลลัพธ์คือ ลั่วซินยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ตัวลั่วเหมี่ยว ร่างของนางก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อน
ร่างกายของลั่วซินพลันเปลี่ยนเป็นสีดำ นางรู้สึกเจ็บปวดจนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น!
อ๊า!
“เจ็บ เจ็บยิ่งนัก!”
“ท่านพ่อ! ช่วยด้วย! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย!”
ทุกคนได้แต่หันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง เมื่อเหลือบมองไปที่ร่างที่กำลังกลิ้งไปมาอยู่นั้น คนผู้นั้นก็คือลั่วซินนั่นเอง
พวกเขามองมู่เฉียนซีด้วยความตกใจ “นี่เจ้าวางยาพิษเหรอ!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “พวกเจ้าทุกคนก็รู้ดีอยู่แล้วว่าข้าเป็นนักปรุงยา แล้วการที่ข้าใช้พิษมันก็เป็นเรื่องปกติ!”
มุมปากของทุกคนกระตุกขึ้น นักปรุงยาใช้ยาพิษมันเป็นเรื่องปกติก็จริง แต่แม่นางมู่ผู้นี้จะลงมือโหดเหี้ยมเกินไปแล้วกระมัง นางวางยาพิษลั่วซินจนสภาพของลั่วซินตอนนี้แทบจะไม่ใช่มนุษย์อยู่แล้ว
ในตอนนี้เองผู้ตัดสินก็ได้ประกาศขึ้นว่า “มู่เฉียนซี ลั่วเหมี่ยว ชนะ!”
แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาอย่างลั่วชิงก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมู่เฉียนซี คนอื่น ๆ ที่ต้องขึ้นไปประลองกับมู่เฉียนซีจึงพากันเอ่ยปากยอมแพ้ขึ้น
สุดท้ายมู่เฉียนซีและลั่วเหมี่ยวก็ได้รับชัยชนะอันดับหนึ่งในการประลองครั้งนี้
และลั่วเหมี่ยวก็ได้กลายเป็นคนที่ทุกคนอิจฉาริษยาเป็
