ด้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งที่มีพลังระดับสูงสุดหลายร่างกำลังเข้ามาใกล้โรงเตี๊ยมที่นางพัก
นางรีบลุกพรวดขึ้นมา ส่วนซัวเฉียงที่อยู่ด้านนอกมองดูคนเหล่านั้นอย่างระแวดระวังพลางกล่าวว่า “พวกท่านเป็นใคร?”
“คนชั้นต่ำเช่นเจ้ามีสิทธิ์อันใดมายืนขวางหน้าคุณหนูน้อยเช่นนี้” คนผู้นั้นกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
“พวกเจ้า พวกเจ้าคือคนที่ท่านพ่อส่งมาตามหาข้าอย่างนั้นเหรอ ท่านพี่ซัวเป็นสหายของข้า พวกเจ้าจะกล่าววาจาเช่นนี้กับเขาไม่ได้!”
เด็กน้อยผู้อ่อนต่อโลกผู้นี้มายืนขวางหน้าปกป้องซัวเฉียง
เมื่อเห็นลั่วเหมี่ยว พวกเขาก็ไม่กล้าทำตัวแข็งกร้าวแล้ว!
“คุณหนูน้อย ท่านหัวหน้าเกาะกำลังมาแล้ว ต้องขอโทษด้วยขอรับที่ทำให้ตกใจ”
ไม่นานนักชายชุดขาวผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าลั่วเหมี่ยว ชายผู้นี้ดูเหมือนจะมีอายุประมาณสามสิบกว่าปี
ใบหน้าคมมีมิติ รูปร่างหน้าตางดงาม เพียงแต่ว่าหน้าตาของเขากลับไม่เหมือนกับลั่วเหมี่ยวเลยสักนิด
เมื่อลั่วเหมี่ยวเห็นเขาก็รีบโผเข้าไปกอดด้วยความดีใจ “ท่านพ่อ!”
สาวน้อยผู้นี้ไม่เคยห่างจากครอบครัวมาก่อน อีกอย่างก็ไม่เคยประสบพบเจอเรื่องที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อนด้วย ตอนนี้เมื่อได้เจอพ่อตัวเอง น้ำตาก็เอ่อล้นและร้องไห้ออกมา
ลั่วอี้โจวเอามือลูบหัวลั่วเหมี่ยวอย่างอ่อนโยน พลางกล่าวว่า “พ่อมาช้า ทำให้เหมี่ยวเอ๋อร์ต้องลำบาก พ่อผิดเอง พ่อจะพาเจ้ากลับบ้าน ดีหรือไม่?”
น้ำเสียงอันอ่อนโยนของท่านพ่อทำให้ลั่วเหมี่ยวยิ้
