สุ่ยจิงอิ๋งส่งพวกเขามาที่ริมทะเลแห่งหนึ่งในแดนตะวันออก แต่เมื่อมาถึง ที่แห่งนี้กลับไม่มีกลิ่นอายของสุ่ยจิงอิ๋งแล้ว
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ในเมื่อหาไม่เจอ เช่นนั้นเราก็กลับกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย นั่นมันชิ้นส่วนของสุ่ยจิงอิ๋งนะ ข้าจะปล่อยไปได้อย่างไรกัน เราต้องหาเบาะแสบางอย่างจากบริเวณรอบ ๆ นี้ได้แน่นอน”
“ไปกันเถอะ!” มู่เฉียนซีลากจิ่วเยี่ยไป
ที่แห่งนี้เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ชายฝั่งทะเล ตั้งอยู่มุมหนึ่งในแดนตะวันออก สถานที่แห่งนี้ไม่ได้รับผลกระทบจากการเคลื่อนไหวของแดนตะวันออกและแดนเหนือแต่อย่างใด
เมืองเล็ก ๆ อันสงบแห่งนี้เหมาะกับการพักผ่อนหย่อนใจเป็นอย่างยิ่ง สายลมทะเลพัดเข้าชายฝั่งทำให้รู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ
จิ่วเยี่ยเองก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้มู่เฉียนซีกำลังอารมณ์ดี นางอารมณ์ดี เขาก็อารมณ์ดีไปด้วย
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “แม้ว่าเราจะไม่ได้เบาะแสของสุ่ยจิงอิ๋ง ก็ถือว่ามาพักผ่อน ก็ไม่เลวนะ! สภาพแวดล้อมที่นี่กับที่ทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ช่างไม่เหมือนกันสักนิด”
มู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยเข้ามาในเมืองชิงไห่ด้วยท่าทางและอารมณ์ตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทั้งสองจึงเป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย
ท่านหมอปีศาจออกไปจากทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ พาจิ่วเยี่ยไปเดินเลือกซื้อสมุนไพรวิญญาณแล้ว
คลังเก็บสมุนไพรวิญญาณของนางนั้นอู้ฟู้มาก แต่ในฐานะที่เป็นนักปรุงยาแล้วนั้น ไม่มีทางยอมให้สมุนไพรวิญญาณข
