“อืม!”
มู่เฉียนซีขยับตัวเข้าไปซบอกจิ่วเยี่ย ก่อนจะกล่าวว่า “ในฐานะที่ข้าเป็นหมอส่วนตัวของเจ้า อันที่จริงเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังข้าหรอกนะ คำสาปนั่นเป็นปีศาจหลอกหลอนเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่?”
ตอนนั้นมังกรวารีปิดผนึกได้ดีมาก แต่พลังของมังกรวารีในตอนนั้นยังไม่สมบูรณ์
หากสามารถปิดผนึกคำสาปนั้นได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนั้น มันก็คงจะไม่ทรมานจิ่วเยี่ยนานถึงเพียงนี้หรอก
จิ่วเยี่ยกอดนางพลางกล่าวว่า “นี่ก็ผ่านมาปีนึงแล้ว”
ผ่านมาหนึ่งปีแต่ยังสามารถยับยั้งได้ก็นับว่าถึงขีดจำกัดแล้ว เขาอดทนมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นในใจ
หวาดกลัว กลัวว่าไม่รู้เมื่อใดเขาจะเกิดความรู้สึกเช่นนั้น
“ต่อให้สุ่ยจิงอิ๋งไม่ส่งข้ามา ข้าก็จะมาหาซีอยู่ดี! เพราะว่า บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย…”
มู่เฉียนซีเอามือปิดปากไม่ให้เขาพูดต่อ แต่สุดท้ายจิ่วเยี่ยก็พูดต่ออยู่ดี “ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เจอ…”
อือ! ภายใต้ความโกรธของมู่เฉียนซี นางเขย่งเท้าขึ้นและจูบปากเขาเอาไว้ไม่ให้เขาพูดออกมา
