ัวเองไม่ได้แล้ว ก็ควรจะส่งจิ่วเยี่ยไปแค่คนเดียว เหตุใดถึงส่งทั้งสองมาด้วยกัน
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าว “เมื่อครู่ข้ารับรู้ได้ว่ากลีบดอกอีกส่วนของข้าอยู่ที่ดินแดนสี่ทิศ ข้าก็เลยส่งทั้งสองมาที่สถานที่ที่กลิ่นอายนั้นจางหายไป”
“กลิ่นอายนั้นหายไปเร็วมาก หากช้ากว่านี้เกรงว่าจะไม่ทัน”
แม้ว่าสุ่ยจิงอิ๋งจะชี้แจงออกมาถึงเพียงนี้แล้ว แต่สีหน้าของจิ่วเยี่ยก็ยังคงเย็นชาอยู่ดี
“เจ้าจงใจ!”
น้ำเสียงของสุ่ยจิงอิ๋งดังก้องขึ้นในหัวของจิ่วเยี่ย และไม่ใช่น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนอย่างที่กล่าวกับมู่เฉียนซี “องค์ชายจิ่วเยี่ยแห่งคุกโลหิต ท่านกับซีเอ๋อร์ยังไม่ได้แต่งงานกัน แต่กลับใช้อุบายต่าง ๆ ให้ซีเอ๋อร์เรียกท่านว่าสามี ท่านคิดว่าข้าจะยอมให้ท่านทำสำเร็จอย่างนั้นเหรอ?”
ถึงแม้ว่าเรื่องมันจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่สุ่ยจิงอิ๋งก็ไม่อยากให้เจ้านายตัวเองเสียเปรียบ
ตอนนี้จิ่วเยี่ยมีความรู้สึกวู่วามอยากจะทำลายดอกบัวหงส์เก้ากลีบนี้ไปให้สิ้น!
ไม่นานนัก พวกเขาก็ถูกส่งมายังสถานที่แห่งหนึ่ง อารมณ์ของจิ่วเยี่ยตอนนี้แย่ลงกว่าเดิม มู่เฉียนซีเขย่งขาหอมแก้มเขาครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ายังไม่ได้เป็นคนของข้าเลยนะ! อย่าบังคับให้ข้าเรียกเจ้าเลย รอให้เจ้าได้กลายเป็นคนของข้าจริง ๆ เสียก่อน ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาแน่นอน!”
