้ว!”
เพื่อป้องกันไม่ให้เป่ยกงจั๋วยกทัพกลับมาอีกครั้ง อินรั่วเฉินยังคงนำกำลังคนคอยเฝ้ายามอยู่ที่นี่
ทุกสิ่งทุกอย่างที่มู่เฉียนซีทำ อินรั่วเฉินได้เห็นประจักษ์ทุกอย่าง แสงแห่งธรรมของเขาสามารถยับยั้งอาการบาดเจ็บได้ ดังนั้นเขาจึงช่วยและให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่
นางชอบศึกษาทางด้านการแพทย์ และได้รับความสำเร็จมากในด้านนี้ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจมากที่สุดสำหรับนาง
สิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดสำหรับนางก็คือความจริงจังที่มีต่อคนป่วย และพยายามรักษาคนป่วยทุกคนอย่างสุดความสามารถนั่นเอง
อินรั่วเฉินได้พบว่า ตอนที่นางได้รักษาคนป่วยเป็นตอนที่ตั้งใจกว่าทำเรื่องอื่นใดที่สุดแล้ว
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มู่เฉียนซีก็ปรบมือพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าไม่ต้องช่วยข้าประหยัดยาลูกกลอนนะ พวกเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าหอหมอปีศาจของพวกเราต่อให้ขาดแคลนสิ่งอื่นใด แต่ยาลูกกลอนไม่มีวันขาดแคลนแน่นอน ข้ารอให้พวกเจ้าฟื้นตัวกลับมาหายดี ถึงเวลาเราจะกลับไปบุกตำหนักเป่ยหาน!”
“ท่านหัวหน้าหอวางใจเถอะ!”
“พวกเราจะไม่ตระหนี่ถี่เหนียวยาลูกกลอนแน่นอน”
“……”
“อ๊า! คนงาม ข้าเจ็บเหลือเกิน เมื่อครู่ข้ากระอักเลือดออกมาด้วยนะ”
หลังจากที่มู่เฉียนซีรักษาให้ผู้ป่วยที่อาการสาหัสเสร็จสิ้น จื่อโยวก็ร้องครวญครางขึ้นทันที
มู่เฉียนซี “เจ้าไปพักผ่อนเถอะนะ! ตอนนั้นถูกจิ่วเยี่ยลงโทษเจ้ายังไม่ตายเลย ตอนนี้คิดว่าจะหลอกข้าได้เหรอ?”
“ฮ่า ๆ
