พุ่งไปที่มู่เฉียนซี
แสงสีทองอร่ามส่องเจิดจรัสขึ้น อินรั่วเฉินเข้ามาขวางหน้ามู่เฉียนซีไว้
“องค์รัชทายาทเป่ยกง ที่นี่คือดินแดนสี่ทิศ ท่านควรกลับไปได้แล้ว!”
เป่ยกงจั๋วกล่าว “องค์รัชทายาทเป่ยกงอะไรของเจ้า ข้าคือเป่ยกงหาน หัวหน้าตำหนักเป่ยหาน ท่านผู้พิทักษ์ปกป้องดินแดน ท่านจะส่งข้าไปจากที่นี่อย่างนั้นเหรอ?”
มู่เฉียนซีอยากจะยัดยาพิษเข้าปากเจ้าหมอนี่ให้ตายไปจริง ๆ เลย มาถึงขั้นนี้แล้วยังปลอมตัวเป็นเสี่ยวไป๋อีก
ท่านผู้พิทักษ์ปกป้องดินแดนกล่าว “แต่พลังของเจ้าเกินขีดจำกัดที่ดินแดนสี่ทิศจะรับได้แล้ว หากเจ้ายังไม่ยอมยับยั้ง ข้าก็คงต้องลงมือกับเจ้าแล้ว”
“กลอุบายของเจ้าสามารถหลอกลวงสายฟ้าลงทัณฑ์ได้ แต่ข้าไม่ใช่คนตาบอดนะ!”
สีหน้าของเป่ยกงจั๋วดำคล้ำขึ้น หากต้องต่อสู้กับท่านผู้พิทักษ์ปกป้องดินแดนแล้วละก็ เขาไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ทำได้เพียงแค่ยับยั้งพลังเอาไว้เท่านั้น!
ถึงแม้ว่าจะยับยั้งพลัง แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยมู่เฉียนซีไปง่าย ๆ
ทว่า อินรั่วเฉินจะยอมให้เขาทำสำเร็จอย่างนั้นเหรอ
ตูม!
ร่างในชุดกาสาวพัสตร์สีเหลืองกับร่างในชุดขาวต่อสู้ประมือกันกลางอากาศ สีหน้าของเป่ยกงจั๋วตอนนี้แย่ลงเรื่อย ๆ แล้ว
นึกไม่ถึงเลยว่าโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินผู้นี้จะรับมือยากถึงเพียงนี้!
ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งจะสูสีกัน แต่ประสบการณ์ในการต่อสู้ของเป่ยกงจั๋วก็มากกว่าเขา แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า…
และในตอนนี้เอง มู่เฉียนซีก็ออกคำสั่
