ง “โจมตีกลับ! โจมตีกลับเร็วเข้า! เอาให้พวกมันกลับบ้านเกิดไปเลย!”
กองกำลังของอินรั่วเฉินช่วยได้มาก ตอนนี้มู่เฉียนซีมีความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด!
“สู้! เอาให้พวกมันกลับบ้านเกิดไปเลย!”
“คิดว่าจะรังแกหอหมอปีศาจได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ ฆ่ามัน!”
“……”
ถึงแม้ว่าภิกษุเหล่าแห่งแคว้นเทพฟ้านอินเหล่านี้จะไม่ฆ่าพวกเขาให้ตาย แต่การโจมตีให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสนั้น พวกเขาทำได้
ทางฝ่ายหอหมอปีศาจรู้สึกฮึกเหิมขึ้น ในขณะที่ยอดฝีมือของตำหนักเป่ยหานเหล่านั้นเกิดความตื่นตระหนกโกลาหลขึ้นแล้ว
ฝ่ายหนึ่งสู้ อีกฝ่ายหนึ่งเริ่มถอย!
ร่างในชุดสีม่วงพุ่งตัดผ่านอากาศไป แม้ว่าตอนนี้มู่เฉียนซีจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่…
เป่ยกงจั๋ว จะปล่อยเป่ยกงจั๋วไปไม่ได้เด็ดขาด!
เป่ยกงจั๋วรับมือกับอินรั่วเฉินคนเดียวก็เสียพลังไปมากแล้ว ทันใดนั้นเสียงของบางอย่างก็พุ่งตัดผ่านอากาศดังขึ้นมา!
เข็มยาขนาดเล็กและบางนับไม่ถ้วนพุ่งมาที่เขา เขาจะหลบหลีก แต่อินรั่วเฉินกลับขวางทำให้เขาไร้ทางหนี!
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ภิกษุ เยี่ยมมาก เช่นนี้นี่แหละ!”
ฉึก! เข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งแฉลบโดนใบหน้าของเป่ยกงจั๋ว!
. .
