วันตกดินและเวลาผ่านไปสิบก้านธูป กองทัพของตำหนักเป่ยหานก็เข้ามาใกล้เมืองหมอแล้ว
เป่ยกงจั๋วเห็นชื่อเมืองสองคำ ‘เมืองหมอ’ ตระหง่านอยู่ไกล ๆ สีหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้น
“นึกไม่ถึงเลยว่าสถานที่กันดารนี้ยังมีเมืองเช่นนี้อยู่ด้วย!”
ตอนนี้ด้านนอกเมืองหมอได้มืดลงแล้ว
แต่ในเมืองแห่งนี้กลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด
เป่ยกงจั๋วกล่าว “มู่เฉียนซี หากเจ้าอยู่ข้างในก็รีบออกมายอมจำนนซะ แล้วตกลงกันดี ๆ!”
“แต่หากมู่เฉียนซีไม่อยู่ที่นี่ คนของหอหมอปีศาจที่อยู่ในเมืองทุกคน ทางที่ดีพวกเจ้ารีบฆ่าตัวตายซะ พวกเจ้าถูก…”
เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ บนท้องฟ้าก็เกิดความเคลื่อนไหวขึ้น!
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาจำนวนมากปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!
คมศรนับไม่ถ้วนพุ่งลงมา และคมศรเหล่านี้ล้วนแต่เป็นคมศรอาบยาพิษทั้งสิ้น
ร่างในชุดม่วงยืนอยู่บนกำแพงเมืองด้วยสีหน้าท่าทางภาคภูมิใจ นางมองไปที่กองทัพใหญ่ชุดดำนั้นและตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ออกรบ!”
“อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
ร่างอันเพรียวบางที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งไปที่กองทัพของศัตรู
และร่างในชุดสีเขียวร่างหนึ่งก็พุ่งตามนางไปติด
อีกทางด้านหนึ่ง หญิงสาวในชุดสีแดงเพลิงผู้หนึ่ง พลังความแข็งแกร่งขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้าพุ่งออกไปที่ศัตรู
ยอดฝีมือระดับสูงสุดทางฝ่ายของพวกเขามีเพียงแค่สองคนเท่านั้น!
มีสองคนแล้วเช่นไร ส่วนคนอื่น ๆ ก็ได้จัดกระบวนทัพแ
