ดังขึ้น “ข้าก็หิวจะตายอยู่แล้ว รีบให้พ่อครัวเตรียมของอร่อย ๆ ต้อนรับการกลับมาของข้าเร็วเข้าสิ!”
คนผู้นี้เป็นชายหนุ่มผู้หนึ่ง หน้าตาเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น รูปร่างหน้าตาดูธรรมดามาก แต่พวกเขามองแค่แวบเดียวก็ดูออกแล้วว่าเป็นใคร
“พี่ใหญ่!”
“นายท่าน!”
“นายท่าน!”
“สาวน้อย!”
พวกเขาอุทานขึ้น!
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เยวี่ยเจ๋อ โม่จิ่น เย่เฉิน เซียวเหยา เจ้าตะกละจวิน ไม่เจอกันนานเลยนะ!”
“เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย พวกเราก็ดีใจ!” พวกเขาที่สีหน้าเคร่งเครียดวิตกกังวลมาหลายวัน ในที่สุดก็ยิ้มออกแล้ว
เย่เฉินกล่าว “ข้าจะรีบไปบอกพ่อครัวเตรียมอาหารเดี๋ยวนี้เลย!”
“นายท่านเชิญนั่ง ๆ!”
“นายท่าน ให้ข้านวดไหล่ให้นะ!”
มู่เฉียนซีกลับมาทำให้พวกเขารู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นทันที!
จวินโม่ซีกินจนจุกแล้ว!
หลังจากที่กินอิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเขาจึงพูดคุยเรื่องจริงจังขึ้น!
เนื่องจากศัตรูรายใหญ่กำลังจะมาเยือน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเตรียมความพร้อมให้รอบคอบ
มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าวว่า “เย่เฉิน เจ้าน่าจะรู้ข่าวแล้วใช่หรือไม่ว่าตำหนักเป่ยหานรู้ฐานที่ตั้งของพวกเราแล้ว”
เย่เฉินพยักหน้าพลางกล่าว “อืม! หากนายท่านยังไม่กลับมา พวกเราก็เตรียมความพร้อมที่จะสู้กับพวกมันให้พังกันไปข้างนึงแล้วเช่นกัน”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าวถาม
“ตอนนี้แล้วแต่นายท่านจะตัดสินใจ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากเป็นแค่กองกำลังของตำหนักเป่ยหานเพียงอย่างเดี
